“Jej tu nie ma.”
***
Pojechałem prosto do studia jogi.
Poranne zajęcia musiały się właśnie skończyć. Kobiety wchodziły przez drzwi ze zwiniętymi matami pod pachami, kiedy je mijałem. Ethan stał z przodu sali i wycierał matę.
Spojrzał w górę. „Sam?”
„Gdzie ona jest?”
Wyprostował się. „Co?”
„Claire. Gdzie ona jest?”
“Ona jest moją przyjaciółką.”
Coś zmieniło się w jego twarzy. „Jej tu nie ma”.
“Nie kłam.”
“Nie jestem.”
Podszedłem bliżej. „Jak długo?”
Jego brwi się zmarszczyły. „Jak długo co?”
„Jak długo sypiasz z moją żoną?”
“Ona traci rozum.”
Przez chwilę po prostu na mnie patrzył.
Potem pokręcił głową. „Nigdy nie dotknąłem Claire. Ani razu”.
“Nie.”
Mówię poważnie. To moja przyjaciółka. I tyle.
Przypomniałem sobie jej ciche rozmowy z pralni.
Nagle wiedziałem, kto był po drugiej stronie.
“Znam jej sekret.”
„Przyjaciele nie dzwonią do siebie w środku nocy.”
„Robią to, gdy któraś z nich myśli, że traci rozum”.
To mnie zatrzymało. „Co to znaczy?”
Ethan zerknął w stronę otwartych drzwi studia i zamknął je. „To znaczy, że pytasz niewłaściwą osobę”.
“Więc powiedz mi, który jest właściwy.”
Przez chwilę milczał.
„Po co miałaby tam jechać?”
„Znam jej sekret” – powiedział w końcu. „Ale musisz go usłyszeć od niej. Nie ode mnie”.
Zacisnęła mi się szczęka. „Gdzie ona poszła?”
Zawahał się.
“Ethan.”
„Dom jej rodziców”.
Prawie się roześmiałam. „Ona nie rozmawia z rodzicami. Przez całe małżeństwo prawie nie wymieniała ich imion”.
„Claire bała się ci powiedzieć.”
“Ja wiem.”
„Dlaczego więc miałaby tam jechać?”
Ethan patrzył mi w oczy. „Bo cokolwiek ona próbuje sobie przypomnieć, zaczęło się właśnie tam”.
„Skąd do cholery wiesz tak dużo o mojej żonie?”
„Claire bała się ci powiedzieć.”
„Ale ona ci powiedziała?”
„Twoja żona myślała, że traci rozum, Sam. Nie chciała, żebyś patrzył na nią jak na wariatkę”.
W ogóle nie znałem przeszłości mojej żony.
„A ty byłeś inny?”
„Nie byłem ojcem dziecka, które to wywołało”.
To uderzyło mnie mocniej, niż chciałem.
Nadal mu nie ufałem. Ale tylko on udzielał mi odpowiedzi, więc pojechałem do domu jej rodziców. Jechałem tam gotowy na zdradę, rozumiałem to.
Zamiast tego Ethan dał mi coś gorszego: powód, dla którego miałem wierzyć, że w ogóle nie znam przeszłości mojej żony.
Gdzie jest Claire?
***
Margaret i Robert mieszkali czterdzieści minut drogi stąd, w miasteczku, które odwiedziłem tylko raz, na ślubie, podczas którego patrzyli na swoją córkę jak na obcą osobę.
Gdy skręciłem na ich ulicę, zobaczyłem samochód Claire zaparkowany naprzeciwko ich domu.
Na podjeździe sąsiadów.
Zwolniłem, gapiąc się na niego. Potem podjechałem pod dom Margaret i Roberta i wszedłem do środka bez pukania. Lily spała w kołysce przy kanapie.
“To nasza wina.”
Margaret i Robert usiedli na brzegu sofy.
Gdzie jest Claire?
Margaret spojrzała na Roberta. „Jej tu nie ma”.
„Widziałem jej samochód po drugiej stronie ulicy”.
Żaden z nich nie odpowiedział.
“Co do cholery się dzieje?”
“Czyje to rzeczy?”
Oczy Margaret napełniły się łzami. „To nasza wina”.
“Co to jest?”
Robert spojrzał na swoje dłonie.
Czekałem. Nic.
Wtedy zauważyłem plecak nastolatka leżący przy schodach.
Kurtka dżinsowa wisząca na krześle.
Para trampek leżała przy drzwiach.
„Czy Claire ma siostrę?”
“Czyje to rzeczy?”
Margaret otarła twarz.
“Małgorzata.”
