Mogłem zejść na dół z paczką w ręku i żądać odpowiedzi na podjeździe.
Wpatrywałem się w zawiniątko, które trzymałem na kolanach.
Mogłem schować to z powrotem pod materacem i udawać, że nigdy tego nie widziałem. Albo mogłem wybrać trzecią opcję, wybór tchórza, wybór stratega.
„Chwileczkę” – odkrzyknęłam i byłam dumna, że mój głos brzmiał pewnie.
Zebrałem listy, zdjęcie, książeczkę oszczędnościową i petycję.
Moja kopertówka leżała na toaletce, mała i z koralikami, zupełnie nie nadawała się do przechowywania tak dużych sekretów. Mimo to wepchnęłam pakunek do środka. Wybrzuszył się. Spłaszczyłam go.
Mogłem wybrać trzecią opcję.
Podniosłam kolczyk, włożyłam go do płatka ucha i spojrzałam na siebie w lustrze.
„Uśmiechniesz się” – powiedziałem do kobiety, która patrzyła na mnie z politowaniem. „Przesiedzisz tę kolację. A potem dowiesz się, kim jest Brenda”.
Moje odbicie posłusznie skinęło głową.
Powoli schodziłam po schodach, jedną ręką trzymając się poręczy, a drugą ściskając torebkę, która zdawała się ważyć 20 funtów.
Moje odbicie skinęło głową.
***
Ethan opierał się o samochód w swoim grafitowym garniturze, tym samym, który wybrałam dla niego na ostatnie święta. Uśmiechnął się na mój widok, tym samym swobodnym uśmiechem, który sprawił, że zgodziłam się na drugą randkę, piątą randkę, całe życie.
„Wyglądasz niesamowicie” – powiedział mój mąż.
„Ty też” – odpowiedziałam i nawet pocałowałam go w policzek.
Wsunąłem się na miejsce pasażera, ostrożnie położyłem sprzęgło na kolanach, zapiąłem pasy i czekałem na najdłuższą kolację w moim życiu.
Nawet pocałowałem go w policzek.
***
Przyjęcie weselne lśniło wokół mnie niczym dekoracja na scenie, na którą wkroczyłem przypadkiem.
Jadalnia Marion wypełniła się cichym śmiechem i brzękiem kryształów. Ethan stał przy kominku, z ręką w kieszeni, opowiadając jakąś historię, która sprawiła, że moi koledzy odrzucili głowy do tyłu.
Wyglądał dokładnie jak mężczyzna, obok którego budziłam się przez wszystkie te lata.
Jadalnia Marion wypełniła się cichym śmiechem.
Sprzęgło ani na chwilę nie puściło mi z rąk.
„Clarissa, dziś jesteś tysiąc mil stąd.”
Marion usiadła na krześle obok mnie, a jej przenikliwe spojrzenie zrobiło to, co zawsze robiła na spotkaniach.
„Tylko ból głowy” – powiedziałem. „Dam sobie radę”.
„Mhm.” Upiła łyk wina. „Cokolwiek to jest, zapytaj, zanim coś założysz. To moja jedyna nieproszona rada na ten wieczór.”
Prawie się roześmiałem. Ona nie miała pojęcia.
“Tylko ból głowy.”
Poszłam do toalety i zamknęłam za sobą drzwi.
Ręce mi się trzęsły, gdy wyciągałem paczkę i podnosiłem pierwszą kopertę.
Pismo było staranne i staranne. Rozłożyłem list.
„Ethan, jeszcze raz dziękuję za ostatni przelew. Milo pytał o ciebie przez cały tydzień. Narysował ci obrazek; wyślę go, jak tylko znajdę znaczek. Proszę, nie martw się o mnie. Twoja siostra, Brenda.”
Rozłożyłem list.
Siostra.
Zajęło mi chwilę, zanim doszedłem do siebie. Podniosłem zdjęcie. Założyłem, że chłopak to Milo.
Dokument prawny był grubszy. Przejrzałem pobieżnie pierwszą stronę, potem drugą. Wniosek o opiekę. Imię i nazwisko Ethana w linijce, w której powinno znaleźć się imię i nazwisko przyszłego opiekuna.
Ktoś zapukał. Wrzuciłem wszystko z powrotem do sprzęgła i ochlapałem twarz wodą.
Dokument prawny był grubszy.
***
Tej nocy nie spałem.
Położyłem się obok Ethana, słuchałem jego równego oddechu i ćwiczyłem sto różnych początkowych wersów.
***
Poranne światło rozlało się po blacie kuchennym, gdy postawiłam na nim dwa kubki.
Mój mąż wszedł do pokoju, również już ubrany, nucąc pod nosem i zatrzymał się, gdy zobaczył moją twarz.
“Nie spałeś.”
“Proszę usiąść.”
Tej nocy nie spałem.
Usiadł. Położyłem paczkę na stole między nami.
Krew odpłynęła mu z twarzy tak szybko, że wyciągnęłam rękę, zanim zdałam sobie sprawę, że jestem zła.
“Klarissa.”
