Właśnie skończyliśmy naszą zwykłą partię szachów, gdy Albert powoli wstał.
Sięgnął do kieszeni kurtki.
Następnie ostrożnie uklęknął na jedno kolano.
Wszyscy mieszkańcy, pielęgniarki i goście odwrócili się, żeby na niego spojrzeć.
Wtedy Albert spojrzał na mnie i zapytał:
“Czy wyjdziesz za mnie?”
Ostrożnie uklęknął na jedno kolano.
Stałem tam zupełnie zamarznięty.
„Jest powód, dla którego cię wybrałem” – powiedział cicho Albert. „A kiedy go usłyszysz, zrozumiesz, dlaczego musiałem zapytać”.
W pomieszczeniu rozległ się szmer.
Zamiast okazać zaskoczenie, kilku mieszkańców wymieniło znaczące spojrzenia.
Jakoś byłem jedyną osobą, która tego nie przewidziała.
„Jest powód, dla którego cię wybrałem”
Zniżyłam się ku niemu, wyciągając ręce, gotowa podnieść go, zanim zrobi sobie krzywdę.
„Albercie, proszę” – wyszeptałem. „Wstawaj. To już nie jest śmieszne”.
Delikatnie odsunął moje ręce.
„Nie próbuję być zabawny” – odpowiedział. „Usiądź z powrotem”.
„Rozbolą cię kolana. Ludzie się gapią.”
„Niech się gapią” – powiedział niemal radośnie.
Rozejrzałem się po pokoju.
„Niech się gapią”
Pielęgniarka Sarah stała w drzwiach, przyciskając dłoń do ust.
Ale nie zrobiła nic, żeby go zatrzymać.
To mnie zaskoczyło bardziej niż cokolwiek innego.
Kilku mieszkańców zebrało się przy stoliku, obserwując i czekając, jakby wiedzieli coś, o czym ja nie mam pojęcia.
„Albercie, nie mogę wyjść za ciebie” – powiedziałam łamiącym się głosem. „Wiesz o tym. Wiesz dlaczego”.
Ale nie zrobiła nic, żeby go zatrzymać.
„Z powodu twojego męża” – odpowiedział cicho.
Poczułem, jak zaciska mi się gardło.
„Nie” – błagałam. „Proszę, nie wciągaj go w to”.
„Usiądź. Posłuchaj staruszka przez minutę. Potem możesz wyjść i nigdy więcej się do mnie nie odzywać, jeśli chcesz”.
Spojrzałem na pielęgniarkę Sarę, mając nadzieję, że ona uratuje mnie od niezręcznej sytuacji.
Zamiast tego skinęła mi nieznacznie głową, jakby bezgłośnie prosząc, żebym jej zaufała.
„Posłuchajcie staruszka przez minutę.”
Opadłem na krzesło naprzeciwko niego.
W końcu odchylił się do tyłu i już nie klęczał.
Ale on ani na chwilę nie spuszczał ze mnie wzroku.
„Kiedy moja żona umarła” – zaczął – „złożyłem sobie obietnicę. Przyrzekłem sobie, że nigdy więcej się nie ożenię. Nigdy”.
„To dlaczego to robisz?” – zapytałem.
“Złożyłam sobie obietnicę.”
„To dobre pytanie” – powiedział. „Przez czterdzieści lat dotrzymywałem tej obietnicy. Pochowałem ją razem z nią. Nie chciałem, żeby ktokolwiek zajął jej miejsce i nikt nigdy nie mógłby tego zrobić”.
„Dlaczego więc ja?” – wyszeptałem.
Albert pochylił się do przodu.
„Nie oświadczyłem się, bo chcę mieć żonę”.
Spojrzałam na niego zdezorientowana.
“To, co mówisz, nie ma sensu, Albercie.”
„Dlaczego więc ja?”
„Wiem” – powiedział i prawie się uśmiechnął. „Daj mi spróbować jeszcze raz”.
W pokoju panowała cisza.
„Obserwowałem cię” – kontynuował. „W każdą środę. Przychodzisz tu z tym promiennym uśmiechem, nalewasz herbatę, pozwalasz staremu panu Fletcherowi oszukiwać w karty i sprawiasz, że to miejsce tętni życiem”.
„Lubię tu być” – przyznałem. „To pomaga”.
„Tak” – zgodził się. „Ale widziałem też coś jeszcze”.
„Obserwowałem cię”
“Co?”
