Zawsze uważałam, że ostatni rok nauki to meta, miejsce, w którym wreszcie prześcignę cień, jaki mój starszy brat rzucał na każdy wybór, jaki podejmowałam.
Tego ranka, stojąc przy swojej szafce, szczerze wierzyłem, że najgorszą częścią dnia będzie niezapowiedziana kartkówka z rachunku różniczkowego i całkowego.
Potem go zobaczyłem.
Theo przeszedł przez korytarz i skierował się prosto w moją stronę.
Zawsze uważałem, że ostatni rok nauki to meta.
Jego aparat ortodontyczny odbijał światło, gdy próbował się uśmiechnąć.
Jego ręce się trzęsły.
„Eliza” – powiedział. „Cześć”.
Cześć, Theo.
„Ja, hm. Chciałem cię o coś zapytać. Zanim stracę odwagę.”
Cały korytarz zdawał się zwalniać.
Jego ręce się trzęsły.
Poczułem, jak ludzie się odwracają, telefony unoszą się w górę, a powietrze wokół nas robi się coraz gęstsze.
„Okej” – powiedziałem cicho.
“Czy pójdziesz ze mną na bal maturalny?”
Zapadła cisza, którą przerwał śmiech.
Głośny, ostry, okrutny śmiech, który odbijał się od szafek.
Chłopiec stojący obok fontanny zgiął się wpół.
Zapadła cisza, którą przerwał śmiech.
Uśmiechnęłam się do Theo i starałam się ignorować wszystkich innych.
„Zapraszasz mnie na bal maturalny? To takie miłe z twojej strony.”
Pocierał tył szyi.
“Zawsze byłeś dla mnie miły i myślałem… miałem nadzieję…”
Ktoś zagwizdał.
Zanim zdążyłem powiedzieć cokolwiek, poczułem dłoń na łokciu.
Uśmiechnęłam się do Theo i starałam się ignorować wszystkich innych.
Moja najlepsza przyjaciółka, Chloe, pojawiła się u mojego boku.
Uśmiechnęła się fałszywie do Theo. „Dasz nam chwilę?”
Zanim zdążył odpowiedzieć, odciągnęła mnie na dwa kroki.
„Chloe, co robisz?” wyszeptałem.
„Uchronić cię przed popełnieniem wielkiego błędu. Zamierzałeś powiedzieć „tak”, prawda?”
„Theo jest słodki. Czemu nie miałabym iść z nim na bal maturalny?”
„Miałaś zamiar powiedzieć „tak”, prawda?”
„Eliza, nie mówisz poważnie” – syknęła.
“Dlaczego nie?”
„Bo Marcus oszaleje. Wiesz, jaki on jest. Biedne dzieciaki. Kujony. Każdy, kto nie jest na jego liście akceptowalnych.”
Miała rację.
Mój brat, Marcus, przywiązywał wagę do wyglądu, jakbyśmy byli potomkami rodziny królewskiej.
Nie pochwalałby mojego pójścia na bal maturalny z Theo.
Chloe złapała mnie za łokieć i pociągnęła o dwa kroki.
„Marcus nie wybiera mi partnerki na balu maturalnym, Chloe.”
Wydała z siebie krótki, nerwowy śmiech.
„Ale czyż nie? On wybiera wszystko inne” – syknęła. „Twój samochód. Twoje kieszonkowe. Kto zasiądzie przy naszym stole w porze lunchu”.
Spojrzałem na Theo.
Stał zupełnie nieruchomo, wpatrując się w podłogę i czekając na odpowiedź.
„Marcus nie wybiera mi partnerki na balu maturalnym, Chloe.”
Przypomniałem sobie siódmą klasę.
Trzech chłopców otoczyło Theo za autobusami, a ja byłem jedynym, który podszedł i kazał im się zatrzymać.
Nigdy o tym nie zapomniał.
Każdego ranka przez pięć lat mówił mi „dzień dobry” tym samym łagodnym głosem, nawet gdy ledwo podnosiłam wzrok znad telefonu.
Nigdy o tym nie zapomniał.
Pomógł mi z moim projektem z chemii, kiedy Chloe była bardzo zajęta.
Podsuwał mi swoje notatki, gdy opuszczałem zajęcia.
Był dla mnie milszy niż mój brat.
„Eliza” – wyszeptała Chloe. „Proszę. Pomyśl o tym”.
“Myślę o tym.”
Wróciłem do Theo.
Był dla mnie milszy niż mój brat.
Śmiech znów się rozbrzmiał, a ja poczułem, że moja twarz płonie, ale trzymałem brodę wysoko.
„Theo” – powiedziałem.
W końcu spojrzał na mnie przerażony. „Tak?”
“Chętnie poszedłbym z tobą na bal maturalny.”
Jego usta otworzyły się lekko, jakby czekał na puentę.
Kiedy tak się nie stało, jego oczy zaszły łzami.
Poczułem, że moja twarz zaczyna płonąć, ale trzymałem brodę wysoko.
“Naprawdę?”
„Naprawdę. Przyjedź po mnie o siódmej.”
„Siedem. Dobrze. Siedem.”
Potem odwrócił się i odszedł.
Uśmiechnęłam się i zamknęłam szafkę, czując się lżejsza niż przez ostatnie miesiące.
Wtedy mój telefon zawibrował w mojej dłoni.
„Naprawdę. Przyjedź po mnie o siódmej.”
Imię Marcusa pojawiło się na ekranie wyraźnymi, białymi literami, a mój żołądek podskoczył do góry.
Wiedziałem, że Chloe mu powiedziała.
Zawsze tak robiła.
„Lepiej odpowiedz” – mruknęła Chloe, uciekając wzrokiem. „Wydawał się groźny na czacie grupowym”.
Przycisnąłem telefon do ucha i oparłem się o chłodny metal drzwiczek szafki.
Wiedziałem, że Chloe mu powiedziała.
„Eliza, wracaj do domu. Natychmiast.”
Jego głos był cichy, ten niebezpieczny rodzaj spokoju, którego używał, gdy chciał, abym poczuła się mała.
„Jestem w trakcie zajęć szkolnych, Marcusie.”
„Nie obchodzi mnie to. Właśnie słyszałem, że ta żałosna fundacja charytatywna zaprosiła cię na bal maturalny. Powiedz mi, że Chloe kłamie”.
Przełknęłam ślinę.
Moje gardło było jak papier ścierny.
„Eliza, wracaj do domu. Natychmiast.”
„Ona nie kłamie. Powiedziałem, że tak.”
Po drugiej stronie zapadła cisza. Prawie usłyszałem, jak zgrzyta zębami.
„Zadzwonisz do niego dziś wieczorem i powiesz mu, że nie. Nie zadajemy się z takimi ludźmi. Rozumiesz?”
„Ludzie tacy jak ty, Marcus? Życzliwi ludzie?”
„Ludzie bez niczego, Eliza. Ludzie, którzy będą szantażować twoje imię. Wiesz, jak to wygląda w moim przypadku?”
„Nie zadajemy się z takimi ludźmi”.
