Kiedy go znalazła, ruszyła naprzód jak rzucona siła. Jeden cios w brodę wystarczy, żeby go zatrzymać.
Trzecia walka była trudniejsza. Jego przeciwnik, były żołnierz wojny Prata, był techniczny, doświadczony i okrutny. Walka trwała cztery minuty. Złamał jej nos. Ona złamała mu trzy żebra i wygrała na punkty.
W finale słońce zachodziło. Benedita krwawiła i ledwo stała na nogach, ale wciąż tam była.
Przed nią stał Tomás, potężny mężczyzna mierzący 210 cm i ważący 150 kg, syn handlarza ludźmi. Zabił sześciu mężczyzn w tajnych walkach.
Eduarda de Araújo podszedł do ringu i zapytał Beneditę, czy jest odważna, czy szalona. Dodała, że jeśli wygra, to chce go zatrudnić.
Benedita splunęła krwią na ziemię i odpowiedziała:
„Nie jestem na sprzedaż.”
Ostatnia walka
Tomása przyniosła miażdżącą siłę. Każdy z jego ciosów zdawał się być w stanie zakończyć walkę. Benedita unikała ciosów, odpowiadała, ale zmęczenie spowolniło jej ruchy.
W trzecim ataku Tomás uderzył ją sierpowym, który posłał ją na liny. Upadła.
Tłum eksplodował.
Na skraju ringu Joaquim krzyknął:
„Wstań! Za Vicentego, za twoją wolność, powstań!”
Pomimo bólu Benedita usłyszała jego głos. Pomyślała o łańcuchach, czterech posiadłościach, brygadzistach, nocach spędzonych w więzach. Coś w niej stanęło, zanim jeszcze jej ciało podążyło za nim.
Wstała.
Tomás ruszył naprzód, by go dobić. Benedita czekała do ostatniej chwili, po czym zebrała wszystkie siły i uderzyła się w brodę.
Tomás zamarł, odwrócił wzrok, a potem zapadł się jak góra.
Tłum milczał, po czym wybuchły krzyki, brawa i wyrazy zdumienia.
Wolność zwyciężyła,
Joaquim wszedł na ring i przytulił Beneditę. Ledwo mogła ustać.
Eduarda wróciła ze skórzaną sakiewką. Dała 100 contos Joaquimowi. Przeliczył je, a następnie natychmiast dał połowę Benedicie.
To była jego rola, tak jak obiecał.
Następnego dnia Joaquim musiał podpisać list do cartório. Benedita miała zostać uwolniona.
Zapytała go, dlaczego to zrobił.
Joaquim odpowiedział po prostu, że zasługuje na szansę i że on też jej potrzebuje. Wzajemnie się uratowali.
Co zrobiła ze swoją wolnością?
Trzy miesiące później Benedita opuściła Vassouras z 50 contos, nowymi ubraniami i podpisanym listem pocztowym. Joaquim spłacił dług i odnowił swoją quintę.
Nigdy więcej się nie spotkali.
Trzydzieści lat później, gdy Joaquim zmarł ze starości, spokojnie w swoim łóżku, na jego stoliku nocnym znaleziono list. Pochodził od Benedity.
Otworzyła szkołę w Salvadorze. Uczyła tam dziewczęta walki, czytania i przetrwania.
W liście napisano po prostu:
Dziękuję, że mnie widziałeś, kiedy nikt już mnie nie widział. Dałeś mi coś więcej niż wolność: przywróciłeś mnie sobie.
