Zanim wszyscy zaczną podziwiać przystojnego towarzysza Daphne, powinniście wiedzieć, że on nie jest jej chłopakiem. Nie jest nawet jej partnerem.
Ludzie się odwrócili.
Miriam uniosła kieliszek. „Zapłaciła mu”.
„A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Wszyscy w pokoju wstrzymali oddech.
Ktoś wyszeptał: „O mój Boże”.
Miriam się roześmiała. „Zatrudniła aktora, bo nikt by jej nie wybrał”.
Telefony podniesione.
Spojrzałem na Marka.
Wpatrywał się w podłogę.
„Powiedz coś” – wyszeptałam, choć wiedziałam, że mnie nie słyszy.
„Zatrudniła aktora”.
Nie, nie zrobił tego.
Odwróciłem się w stronę wyjścia, ale Norton dotknął mojego łokcia.
„Twój wybór” – powiedział cicho.
Paliło mnie w gardle. „Nie mogę tam stać, kiedy się śmieją”.
„To nie stój tam. Chodź.”
Spojrzałem na Miriam, która promieniała w świetle reflektorów na siłowni, jakby już wygrała.
Nie dopuściłem do tego.
Odstawiłem szklankę.
„Nie mogę tam stać i patrzeć, jak się śmieją”.
„Nie przyjechałem tu, żeby biegać”.
Norton skinął głową, po czym wszedł na scenę i wziął drugi mikrofon.
„Miriam ma rację w jednej kwestii” – powiedział Norton. „Jestem aktorem. Daphne zatrudniła mnie przez profesjonalną agencję jako osobę towarzyszącą. Nie jako chłopaka. Nie jako kogoś wstydliwego. Jako wsparcie”.
Miriam przewróciła oczami. „Wsparcie. Jakie słodkie”.
Norton spojrzał na nią. „Już wiedziałaś, kim jestem, Miriam”.
Jej uśmiech zniknął. „Nie znam cię”.
„Miriam ma rację w jednej kwestii.”
„Tak, myślisz. Pomyśl.”
„Norton” – ostrzegła.
To był pierwszy raz, kiedy użyła jego imienia.
Mark spojrzał na nich. „Czekaj. Znasz go?”
Norton skinął głową. „Kiedyś mieliśmy podpisany kontrakt z tą samą agencją talentów”.
Miriam zrobiła krok naprzód. „Nie”.
„Czekaj. Znasz go?”
„Zostałeś wyrzucony” – powiedział – „po tym, jak składałeś skargi za każdym razem, gdy ktoś inny otrzymywał telefon zwrotny”.
“To kłamstwo!”
„Nie” – powiedział Norton. „To schemat. Obrażałbyś ludzi, zgłaszał ich za reakcję, a potem płakał”.
Kilka osób zaszemrało.
Mark wpatrywał się w Miriam. „Czy to prawda?”
“Na serio mnie o to pytasz?” warknęła.
Norton odwrócił się do mnie i wyciągnął mikrofon. „Daphne powinna odpowiedzieć na resztę”.
Obrażałbyś ludzi, zgłaszałbyś ich za reakcję.
Miriam się roześmiała. „Ona nic nie powie. Nigdy nic nie mówi”.
Wszedłem po schodach i wziąłem mikrofon.
„Uczę literatury” – powiedziałem. „W tym tygodniu uczyłem moich studentów o mało wiarygodnych narratorach”.
Miriam prychnęła. „Och, proszę”.
„Nierzetelny narrator ukrywa prawdę” – powiedziałem. „Czasami kłamiąc. Czasem przemilczając pewne szczegóły. Czasem uśmiechając się i prezentując wszystkim wypaczoną wersję kogoś innego”.
“Ona nic nie powie.”
W pokoju zapadła cisza.
„W liceum Miriam mówiła ludziom, że uważam się za lepszego od nich, bo lubię książki. Mówiła, że jestem oschły, bo jestem nieśmiały. Mówiła, że jestem zarozumiały, bo nie umiem się bronić”.
Miriam skrzyżowała ramiona. „Byłeś zarozumiały”.
„Nie” – powiedziałem. „Bałem się”.
Tym razem nie miała szybkiej odpowiedzi.
Więc kontynuowałem.
“Byłeś zarozumiały.”
„Potem Mark się ze mną ożenił” – powiedziałam. „A Miriam podała mu nową historię. Powiedziała, że jestem krytyczna, zimna i niemożliwa do pokochania”.
Mark podniósł wzrok. „Daphne. Nie tutaj”.
„Tak, Mark. Tutaj.”
Zacisnął szczękę. „To niesprawiedliwe”.
O mało się nie roześmiałam. „Masz na myśli publiczne? Bo niesprawiedliwe byłoby wrócić do domu do męża, który już mnie osądził. Skłamała, bo taka właśnie jest. Ale ty jej uwierzyłeś, bo to było łatwiejsze niż proszenie mnie o prawdę”.
„Daphne. Nie tutaj.”
Wzdrygnął się.
Miriam zrobiła krok naprzód. „Nie obwiniaj mnie za rozpad małżeństwa”.
Odwróciłam się do niej. „Latami obwiniałam siebie. Już nie dostaniesz tego daru”.
Jej twarz stwardniała.
„Przez lata myślałam, że Miriam cię ukradła” – powiedziałam Markowi. „Dziś coś zrozumiałam. Ona tylko otworzyła drzwi. Ty przez nie przeszedłeś”.
„Nie obwiniaj mnie za rozpad małżeństwa”.
Oczy Miriam napełniły się łzami gniewu.
„Słuchacie tego wszyscy?” krzyknęła. „Zapłaciła mężczyźnie, żeby stał obok niej!”
„Tak” – powiedziałam. „Tak. Zatrudniłam Nortona, bo bałam się wejść do tego pokoju sama. Nie dlatego, że potrzebowałam mężczyzny, który dodałby mi wartości, ale dlatego, że potrzebowałam kogoś u boku, komu jeszcze nie powiedziano, że jestem bezwartościowa. Nie miałam pojęcia, że on wie, kim jesteś”.
Kobieta stojąca obok budki fotograficznej wstała.
“Zapłaciła mężczyźnie, żeby stał u jej boku!”
„Ona też mi to zrobiła” – powiedziała. „Wszystkim powiedziałeś, że oszukiwałam przy eseju stypendialnym. Nie zrobiłam tego”.
Mężczyzna stojący obok stołu z ponczem dodał: „Powiedziałeś ludziom, że dostałem tę pracę, bo mój wujek znał kogoś”.
Mark wpatrywał się w Miriam. „Ile z tego, co mi powiedziałaś o Daphne, było prawdą?”
Miriam złapała go za rękaw. „Wybierasz ją teraz?”
Podniosłem mikrofon. „Nie. Teraz nie może mnie wybrać”.
„Wybierasz ją teraz?”
Beth, przewodnicząca zjazdu, weszła na scenę i wzięła do ręki wydrukowany program.
„Miriam” – powiedziała – „nie wygłosisz toastu na zakończenie”.
Miriam zamarła. „Nie możesz tego zrobić”.
“Właśnie to zrobiłem.”
Beth spojrzała na mnie. „Daphne, czy byłabyś chętna?”
Zobaczyłem Nortona w tłumie, który dał mi przestrzeń.
„Tak” – powiedziałem. „Zrobiłbym to”.
Stanęłam przy mikrofonie i spojrzałam na pomieszczenie, w którym kiedyś czułam się mała.
“Nie możesz tego zrobić.”
Następnie podniosłem kieliszek z nietkniętym ponczem.
