Zatrudniłam aktora, żeby stał u mego boku na zjeździe absolwentów, bo nie mogłam stawić czoła mojej dręczycielce i byłemu mężowi sama. Myślałam, że kupuję sobie tylko jedną noc odwagi, ale kiedy moja dręczycielka go rozpoznała, historia, którą o mnie opowiadała, w końcu zaczęła się sypać.
Tego popołudnia wymazałem z tablicy słowa „Niewiarygodny Narrator”, gdy ostatni ze studentów literatury opuszczał salę wykładową.
„Nie zapominajcie” – zawołałem za nimi – „osoba opowiadająca historię nie zawsze jest osobą mówiącą prawdę”.
Kilku uczniów się roześmiało i przez jedną cichą chwilę poczułem się sobą.
Wtedy mój telefon zawibrował.
Spojrzałem w dół.
„Przyjdź na nasze spotkanie. Będą wszyscy nasi przyjaciele, a nawet twój były, Mark, a teraz mój narzeczony. Naprawdę nie możemy się doczekać, żeby cię zobaczyć. Buziaki, Miriam.”
I tak oto znów miałam 17 lat.
Wymazałem z tablicy słowa „Nierzetelny Narrator” .
***
Usiadłem i przeczytałem wiadomość trzy razy.
Słowa się nie zmieniły.
Miriam uprzykrzała mi życie przez całe liceum. Wyśmiewała moje swetry z lumpeksu, książki z biblioteki i moje staranne odpowiedzi na lekcjach.
Nazywała mnie „Miss Perfect”, dopóki ludzie nie przestali używać mojego imienia.
Lata później odnalazła Marka, mojego męża, i dała mu nową wersję mnie. Zimną. Osądzającą. Trudną do kochania. Kobietę, która sprawiała, że mężczyzna czuł się mały.
Słowa się nie zmieniły.
Mark jej uwierzył.
Kiedy zrozumiałam, co się dzieje, w moim małżeństwie był już głos Miriam.
Przez dwa tygodnie, każdej nocy, wpatrywałem się w tę wiadomość o ponownym spotkaniu.
Pewnego popołudnia moja przyjaciółka Claire znalazła mnie w moim biurze.
„Usuń to” – powiedziała po przeczytaniu wiadomości. „Nie idziesz”.
„Jeśli tego nie zrobię, powie wszystkim, że bałam się pokazać twarz”.
“Nie idziesz.”
„Więc pozwól jej mówić.”
„W tym tkwi problem” – powiedziałem. „Zawsze tak robiłem”.
Claire złagodniała. „Więc nie idź sama”.
Tej nocy otworzyłem laptopa i zrobiłem jedyną rzecz, która miała sens dla mojego zmęczonego, zranionego mózgu.
Zatrudniłam aktora, żeby był moim towarzyszem. Nie chłopaka, nie eskorty.
Aktor, z prawdziwej agencji talentów, na imprezę towarzyską. Nie potrzebowałam romansu. Potrzebowałam kogoś obok siebie, kto nie dostałby jeszcze wersji mnie, jaką miała Miriam.
„To nie idź sam.”
Nazywał się Norton i spotkaliśmy się dwa dni przed zjazdem w kawiarni niedaleko kampusu.
Przybył w szarej marynarce, na tyle przystojny, że pomyślałam o ucieczce tylnymi drzwiami.
„Ty jesteś Daphne?” zapytał.
“Niestety.”
Jego usta drgnęły. „Aż tak źle?”
Zatrudniam nieznajomego, żeby pomógł mi przetrwać zjazd absolwentów. Co o tym myślisz?
„Sprawiedliwie”. Usiadł naprzeciwko mnie. „Twoje notatki dotyczące rezerwacji były jasne. Żadnego udawanego romansu, żadnego pocałunku, żadnej zazdrości”.
“Ty jesteś Daphne?”
„Jestem wykładowcą angielskiego” – powiedziałem. „Nienawidzę taniej literatury”.
Roześmiał się, a ja trochę się rozluźniłem.
„Na czym więc dokładnie polega moja rola?” – zapytał.
„Niezawodny świadek” – powiedziałem. „Miriam dręczyła mnie latami. Potem pomogła mi zakończyć małżeństwo, opowiadając mojemu byłemu mężowi te same kłamstwa. Teraz zaprosiła mnie, żebym patrzył, jak stoi u jego boku”.
Twarz Nortona się zmieniła. To nie była litość. To była uwaga.
„Jaka więc właściwie jest moja rola?”
„To okrutne.”
„Ona jest naprawdę dobra w byciu okrutną”.
„Chcesz, żebym udawał, że jesteśmy razem?”
„Nie” – powiedziałem. „Nie chcę kłamać częściej niż trzeba. Chcę tylko jednej nocy, w której nie będę miał wrażenia, że przepraszam za to, że istnieję”.
Norton skinął głową. „A potem spójrz, kiedy spojrzy na ciebie, jakby wygrała”.
Oczy mnie piekły. „Sprawiasz, że to brzmi łatwo”.
„Ona jest naprawdę dobra w byciu okrutną”.
„Nie powiedziałem, że łatwo. Powiedziałem, że możliwe.”
Podpisał kontrakt.
„Niezawodny świadek” – powiedział. „Żadnego wielkiego romansu. Żadnych kłamstw, z których nie da się wycofać. Mamy umowę, Daphne”.
***
W piątkowy wieczór zmieniałam sukienkę trzy razy, zanim wybrałam tę granatową, której krój sprawiał, że czułam się zauważona.
Kiedy Norton zapukał o 7:00, otworzyłem drzwi, zanim straciłem odwagę.
W samochodzie spojrzał na moje drżące dłonie. „Chcesz poćwiczyć?”
„Nie. Jeśli będę ćwiczyć, będę brzmieć jak wyćwiczony. Byłem fatalny w dramacie”.
„Mamy umowę, Daphne.”
W liceum muzyka rozbrzmiewała z sali gimnastycznej. Nad drzwiami wisiał transparent z napisem „Zjazd absolwentów”.
Moja ręka zacisnęła się na torebce.
“Nie mogę tego zrobić.”
Norton wyłączył silnik. „Możesz, ale nie musisz udawać, że to łatwe”.
Spojrzałem na jasne drzwi siłowni. „Ona chce, żebym wszedł mały”.
„W takim razie nie rób tego.”
Więc wyszedłem.
Norton podał mu ramię.
“Nie mogę tego zrobić.”
Wziąłem to.
W chwili, gdy weszliśmy do środka, ludzie się odwrócili. Kilka osób szeptało, a ja, siedemnastolatek, sięgnąłem do najbliższego wyjścia.
Potem pojawiła się Miriam.
Przeciskała się przez tłum, jakby panowała nad powietrzem. Mark szedł pół kroku za nią, starszy, niż pamiętałem, i mniej pewny siebie, niż się spodziewałem.
„Daphne” – powiedziała Miriam, rozkładając ramiona. „Naprawdę przyszłaś”.
Gdy tylko weszliśmy do środka, ludzie się odwrócili.
“Tak.”
Jej wzrok przesunął się na Nortona. „No cóż. Przyprowadziłeś kogoś.”
„To jest Norton.”
Norton wyciągnął rękę. „Miło mi cię poznać”.
Miriam zignorowała to i spojrzała na niego od stóp do głów.
„Ktoś zajmuje się działalnością charytatywną”.
„No cóż. Przyprowadziłeś kogoś.”
Poczułam ciepło na twarzy.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Norton przechylił głowę. „Zazdrość to grzech, proszę pani”.
Kilka osób w pobliżu się roześmiało. Uśmiech Miriam zadrżał.
Mark odchrząknął. „Wyglądasz dobrze, Daphne.”
“Dziękuję, Marku.”
Spojrzał na Miriam. „Cieszę się, że przyszłaś”.
Chciałem zapytać, czy kiedykolwiek zastanawiał się nad tym, czy Miriam kłamała.
Zamiast tego powiedziałem: „Miło widzieć znajome twarze”.
“Zazdrość jest grzechem, proszę pani.”
Miriam zaśmiała się cicho. „Och, Daphne. Nadal taka ostrożna”.
I oto była. Mała igła.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Ale tym razem się nie skurczyłem.
„Norton i ja pójdziemy obejrzeć tablicę pamiątkową” – powiedziałem i odszedłem, zanim Miriam zdążyła odpowiedzieć.
Przy stole leżał nasz album maturalny otwarty na stronie kółka teatralnego. Miriam uśmiechała się ze środka sceny. Ja siedziałem w kącie, trzymając programy.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Norton nachylił się bliżej. „Byłeś w teatrze?”
„Nie. Ja napisałem notatki do programu. Miriam powiedziała, że mam twarz do występów za kulisami.”
Kobieta siedząca przy stole zerknęła w naszą stronę. „Daphne? Pamiętam te notatki. Były zabawne”.
Po raz pierwszy tego wieczoru mój uśmiech pojawił się bez trudu.
Norton mruknął: „Widzisz? Nie wszyscy pamiętają jej wersję”.
„Daphne? Pamiętam te notatki.”
Przez prawie godzinę krążyłem po sali, zamiast się w niej ukrywać. Rozmawiałem ze starymi kolegami z klasy, a nawet się śmiałem.
Następnie Miriam stuknęła w kieliszek szampana.
„Wszyscy?” zawołała ze sceny. „Czy mogę prosić o uwagę?”
Mój uśmiech zniknął.
Norton pochylił się bliżej. „Zostań ze mną”.
Miriam podniosła mikrofon. „Wspaniale jest widzieć dziś wieczorem znajome twarze. Starzy przyjaciele, stare wspomnienia, stare opowieści”.
“Czy mogę prosić o uwagę?”
Mark podszedł do niej. „Miriam. Nie”.
Uśmiechnęła się szerzej. „A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Moja dłoń zacisnęła się na szklance.
