Miałem ochotę rzucić mu jego pierścień w pierś, powiedzieć mu dokładnie, jakim potworem się okazał, i wyrzucić go z domu.
Ale to nie wystarczyło.
Mężczyzna, który spojrzał na dwójkę osieroconych pięciolatków i dostrzegł w nich tylko niedogodność, zasługiwał na coś więcej niż tylko spokojne odprawę.
Miałam ochotę na niego nakrzyczeć.
Zasługiwał na to, żeby poczuć choć ułamek tego, co ja właśnie poczułem.
Wyprostowałam ramiona i pozwoliłam, by na mojej twarzy pojawił się powolny uśmiech.
„Oczywiście. Masz rację.”
Elliot mrugnął.
„Czekaj, naprawdę?”
„Zrobię dokładnie to, co powiedziałeś… Ale mam JEDEN warunek.”
„Zrobię dokładnie to, co powiedziałeś… Ale mam JEDEN warunek.”
Przechylił głowę.
„Okej… O co chodzi?”
„Jeszcze jeden rodzinny wyjazd. Zanim wykonam jakiekolwiek telefony, zanim wypełnię jakiekolwiek dokumenty, chcę zabrać chłopaków w jakieś miłe miejsce. Gdzieś, gdzie będą pamiętać. Tylko we czwórkę”.
Jęknął i przewrócił oczami.
„Ostatnia rodzinna wycieczka.”
„Dobra, dobra. Ale ja za to nie płacę, okej?”
„Zapłacę za to sam.”
Wydawało się, że ta odpowiedź go usatysfakcjonowała.
Skinął głową i przeczesał włosy dłonią.
„Dobrze. Dobrze, uczciwie. Dokąd chcesz jechać?”
„Jarmark stanowy. W ten weekend otwierają tam tymczasowy park rozrywki.”
„Dokąd chcesz iść?”
„Chyba mogę to znieść przez jakiś czas. Ale będziemy zwięźle, dobrze?”
“Jasne.”
Podszedł bliżej i objął moją twarz dłońmi w taki sposób, że poczułam dreszcze.
„Wiedziałem, że zrozumiesz. To właściwa decyzja. Potem możemy zacząć prawdziwe życie, tylko ty i ja”.
„Tylko ty i ja” – powtórzyłem.
Czułość, która wywołała u mnie dreszcze.
„Kocham cię. Wiesz o tym, prawda? To nic osobistego. To po prostu… praktyczne.”
„Wiem dokładnie, o co chodzi, Elliot.”
Pocałował mnie w czoło, nie zwracając uwagi na lodowaty ton w moim głosie.
Uśmiechnął się z wyższością, myśląc, że wygrał.
Był zupełnie ślepy na pułapkę, którą zastawiłem mu pod stopy.
***
Podróż samochodem na jarmark stanowy zdawała się nie mieć końca.
Uśmiechnął się z wyższością, myśląc, że wygrał.
Elliot mocno zacisnął palce na kierownicy.
Wzdychał co kilka minut, jakby cała ta podróż była osobistą zniewagą.
Na tylnym siedzeniu bliźniaki szeptały między sobą o kolejkach górskich i wacie cukrowej.
„Już prawie jesteśmy na miejscu?” – zapytał jeden z nich, podskakując w foteliku.
„Prawie, kolego” – powiedziałem, odwracając się, by ścisnąć jego małą rączkę.
Elliot przewrócił oczami.
„Już prawie jesteśmy na miejscu?”
„Możesz im powiedzieć, żeby ciszej? Boli mnie głowa.”
Zamiast tego ugryzłem się w język i uśmiechnąłem się do braci.
***
