Gdy w końcu dojechaliśmy na parking wesołego miasteczka, chłopcy niemal wyskoczyli z samochodu.
Jasne światła migotały na popołudniowym niebie.
W ciepłym powietrzu unosił się zapach popcornu.
Elliot cały czas szedł trzy kroki za nami, przeglądając swój telefon.
Ugryzłem się w język
„Elliot, chodź i spójrz na to” – powiedziałem, wskazując na karuzelę. „Chłopcy chcą spróbować”.
Ledwo podniósł wzrok.
„Ty się tym zajmij. O to właśnie chodzi dzisiaj, prawda? Ostatnie hura, zanim naprawisz ten bałagan”.
Pozwoliłem, aby słowo „bałagan” ciążyło mi w piersi jak kamień.
„Masz rację. Dzisiaj chodzi o naprawianie rzeczy.”
Nie zauważył zmiany w moim głosie.
„Masz rację. Dzisiaj chodzi o naprawianie rzeczy.”
Przez następną godzinę jeździłam na karuzeli z bliźniakami.
Kupiłam im pasujące świecące różdżki i pozwoliłam im podzielić się wielkim tortem w kształcie lejka.
Za każdym razem, gdy się z nimi śmiałem, Elliot spoglądał na zegarek.
„Jak długo jeszcze?” mruknął. „Mam plany na dziś wieczór”.
„Już niedługo” – obiecałem.
Gdy przechodziliśmy obok szeregu kolorowych stoisk z grami, usłyszeliśmy radosny głos.
„Już niedługo”
„Hej, piękna rodzinko! Chodźcie zrobić sobie zdjęcie. Pierwsze dzisiaj na koszt firmy”.
Operator fotobudki machał jaskraworóżową flagą, wskazując na tło pokryte namalowanymi słonecznikami.
Bliźniaki natychmiast pociągnęły mnie za rękawy.
„Zdjęcie! Zdjęcie!”
Elliot prychnął i machnął ręką, nawet na nią nie patrząc.
„Hej, piękna rodzinko! Chodźcie zrobić sobie zdjęcie.”
„Nie, dziękuję. Nie jesteśmy zainteresowani.”
Jednak zwróciłem się w stronę kobiety i posłałem jej najcieplejszy uśmiech, jaki miałem na twarzy przez cały dzień.
„Właściwie to chcielibyśmy zdjęcie. Dziękujemy.”
Elliot rozejrzał się zdezorientowany.
„Co? Mówisz poważnie? Powiedziałem, że nie.”
„Słyszałem cię” – odpowiedziałem spokojnie. „Ale nie musisz się tym zajmować, bo po dzisiejszym dniu nie będziesz już częścią naszej rodziny”.
Nie musisz być na zdjęciu.
Fotograf zatrzymał się i spojrzał na nas z ukosa.
Elliot otworzył usta ze zdumienia.
“Przepraszam?”
„Słyszałeś” – powiedziałem. „To była nasza ostatnia, rodzinna wycieczka. Ale nie tak, jak myślałeś. To była TWÓJ ostatni wyjazd z nami”.
Jego twarz pokryła się głębokim rumieńcem.
„To był nasz ostatni rodzinny wyjazd.”
„To jakiś żart?”
„Nie żartuję” – powiedziałem. „Postawiłeś mi ultimatum. Wybierz ty albo chłopaki. Wybrałem chłopaków w chwili, gdy otworzyłeś usta”.
Podszedł o krok bliżej i zniżył głos.
„Zaplanowałeś to? Zaciągnąłeś mnie na drugi koniec miasta, żeby ze mną zerwać na oczach klaunów i waty cukrowej?”
Grupka nastolatków przestała przeglądać ekrany telefonów i zaczęła otwarcie obserwować.
„To jakiś żart?”
Bliźniaki spojrzały na mnie, wyczuwając, że dzieje się coś poważnego.
Położyłem rękę na ich małych ramionach i uśmiechnąłem się do nich.
„Wszystko w porządku, kumple. Robimy tylko specjalne zdjęcie. Tylko we troje”.
Elliot wybuchnął gorzkim śmiechem.
„Będziesz tego żałować. Nikt inny nie będzie cię chciał z dwójką dzieci w związku”.
„To dobrze, że chcę siebie” – odpowiedziałem. „I chcę ich. To więcej niż wystarczająco”.
Elliot wybuchnął gorzkim śmiechem.
Fotograf kaszlnął i zabrzmiało to jak zaskoczony śmiech.
Jeden z nastolatków powiedział: „Och… ona go ugotowała”.
Mężczyzna w naszym wieku zaczął nagrywać telefonem.
Elliot eksplodował.
Jego głos rozbrzmiał na terenie wesołego miasteczka.
„Naprawdę marnujesz nasze zaręczyny dla czyichś dzieci? ZWARIOWAŁEŚ?”
„Och… ona go ugotowała.”
