Na zewnątrz było zimno, a światła miasta migotały na mokrym chodniku. Zamiast jechać prosto do domu, skierowałem się w stronę mieszkania Erin. Odebrała po drugim sygnale.
„Nie pozwól, żeby to zniechęciło cię do randek, okej?”
„Hej, jesteś zajęty?” zapytałem.
„Brzmisz dziwnie. Randka była aż tak zła?”
„Nieźle. Po prostu… historia. Mogę wejść?”
Jej głos złagodniał. „Oczywiście, że nie! I mam lody”.
***
Dziesięć minut później siedziałem na kuchennym stołku, podczas gdy Erin grzebała w swojej zamrażarce.
„No to, mów” – powiedziała, podsuwając mi kufel i butelkę sosu czekoladowego. „Wyglądała jak na zdjęciach, czy to była jakaś podstępna sytuacja?”
“Hej, jesteś zajęty?”
„Tak, tak zrobiła. Na początku myślałem, że to może być udany wieczór”.
Erin podała mi miskę wypełnioną czekoladą i posiekanymi truskawkami.
Mówisz tak, jakby istniało jakieś „ale”, skoro Teksas ma tak wielkie rozmiary.
Uśmiechnąłem się i opowiedziałem jej o randce.
Erin zmrużyła oczy. „Nie zapłaciłeś za nią, prawda?”
„Nie”. Wziąłem łyżkę lodów, czując jednocześnie chłód i ulgę. „Ale kelnerka ją wyzwała. Podobno Chloe ciągle robi takie numery”.
„Nie zapłaciłeś za nią, prawda?”
„Czekaj, serio? Ona jest seryjną oszustką na homary?”
Prychnęłam. „Coś w tym stylu. Jej karta nawet została odrzucona. Nigdy nie byłam tak wdzięczna za niezręczną ciszę”.
Erin pokręciła głową, a potem szturchnęła mnie w ramię. „Jestem z ciebie dumna, Ev. W końcu nauczyłeś się, jak najpierw naprawić siebie”.
Uśmiechnęłam się. „To dziwne. Po raz pierwszy od dawna czuję… szacunek. Przynajmniej ze strony samej siebie”.
Stuknęła łyżeczką o moją. „To wszystko, co się liczy. A teraz dokończ deser lodowy”.
Oboje się roześmialiśmy, to był śmiech, który głęboko zapada w pamięć i sprawia, że świat staje się odrobinę lżejszy.
Tego wieczoru opuściłam Erin czując się lżejsza, wiedząc, że o szacunek — zwłaszcza mój własny — nigdy nie należy prosić zbyt wiele.
„Jestem z ciebie dumny, Ev. W końcu nauczyłeś się, jak najpierw naprawić siebie.”
