Drzwi wejściowe otworzyły się niecałą godzinę później.
“Mam to!”
Emily wbiegła do środka cała promienna.
Joon pomagał mi sprzątać ze stołu. Young-ho poszedł po deser, który spodobał się Emily, zanim wrócił do domu.
“Mam to!”
„Awans” – powiedziała Emily. „Dostałam go”.
Przytuliłem ją.
“Wiedziałem, że tak zrobisz, kochanie.”
„Chcą, żebym poprowadził drużynę regionalną”.
„To jest ogromne.”
Przytuliłem ją.
„Cztery lata”.
Ponad jej ramieniem zobaczyłem zmianę w wyrazie twarzy Joon.
Emily się cofnęła.
„Cztery lata, może dłużej”.
Joon uśmiechnął się za późno.
„To niesamowite.”
„Cztery lata”.
Spojrzałem na niego.
Wiedział dokładnie, co to oznacza.
***
Później, gdy Emily brała prysznic, znalazłem Joona samego w kuchni.
“Czy ona wie?”
Spojrzał w górę. „Wiem co?”
“Czy ona wie?”
„Wywiady”.
„Jak dobrze znasz język koreański?”
„Wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że planujesz coś z moją córką, nie mówiąc jej o tym”.
Joon spojrzał w stronę korytarza.
„Mów ciszej, Stella. Proszę.”
„Wywiady”.
„Zrobię to, kiedy mi odpowiesz. Czy chcesz mi powiedzieć, że poślubiłeś moją córkę, bo była Amerykanką?”
Gwałtownie odwrócił głowę w moją stronę.
„Nie. Nigdy. Emily nie była papierkową robotą ani biletem na wyjazd.”
„W takim razie wyjaśnij, co twój ojciec miał na myśli.”
Joon przesunął dłonią po twarzy.
„Zanim urodziła się Emily, mój ojciec wszystko zaplanował: firmę, moją pracę i moją przyszłość”.
„Odpowiem, kiedy mi odpowiesz.”
„A Emily to zmieniła?”
„Żyła tak, jakby wybory należały do niej. Nigdy bym tego nie zrobił”.
„Więc widziałeś w niej ucieczkę”.
„Na początku? Częściowo.”
“Czy ona wiedziała?”
“NIE.”
„Na początku? Częściowo.”
“A mimo to się z nią ożeniłeś.”
Joon wzdrygnął się.
„Wtedy już ją kochałem. Właśnie dlatego trudno mi się do tego przyznać. Chciałem Emily, a nie ucieczki”.
„To dlaczego ukrywasz te wywiady?”
Zacisnął szczękę.
„Bo nadal chcę wyjść”.
„Wtedy już ją kochałem”.
“Z Korei?”
„Mój ojciec nadal oczekuje, że przeżyję przyszłość”.
Podszedłem bliżej.
„I postanowiłeś, że Emily pójdzie za tobą.”
„Myślałem, że zrozumie, gdy pojawi się coś konkretnego”.
Drzwi łazienki się otworzyły i weszła Emily, susząc włosy.
“Z Korei?”
Spojrzała na nas.
„Co właściwie mam rozumieć?”
Joon spojrzał na mnie. „Rozmawiałem ze Stellą”.
“O czym?”
Skrzyżowałem ramiona.
„Jego wywiady”.
„Stella i ja rozmawialiśmy.”
Emily opuściła ręcznik.
„Jakie wywiady?”
„Rozmawiałem z trzema pracodawcami w Stanach Zjednoczonych”.
„Trzy? Powiedziałeś im, że się przeprowadzisz?”
Joon zawahał się. „Mówiłem, że przeprowadzka jest możliwa”.
„Powiedziałeś im, że się przeprowadzasz?”
“Dla ciebie?”
„Dla nas.”
Emily spojrzała na niego.
„Nigdy mnie nie pytałeś. Już mówiłeś obcym, że się przeprowadzę.”
Emily zwróciła się do mnie. „Skąd wiedziałaś?”
„Podsłuchałem Joona i Young-ho rozmawiających po koreańsku”.
“Dla ciebie?”
“Rozumiesz koreański?”
„Rozumiem to wystarczająco dobrze. Chciałem się czegoś nauczyć dla ciebie.”
Jej wzrok przesuwał się między nami.
„Najwyraźniej wszyscy rozmawiają o moim życiu, tylko nie ja”.
Joon zrobił krok naprzód. „Emily, posłuchaj. Nie chodzi o to, żeby cię wykorzystać”.
„Chciałem się uczyć dla ciebie.”
Spojrzałem na niego.
„Więc powiedz jej to, co powiedziałeś mnie.”
Emily zmarszczyła brwi. „Co ci powiedziałam?”
Nie łagodziłem tego. Powiedziałem jej wszystko.
„Zapytałem go, czy to, że jest Amerykaninem, było jednym z powodów, dla których się z tobą ożenił”.
“Co ci powiedziałem?”
Emily zamarła.
“Mama.”
