Dyspozytor zapytał o moje imię, adres i o to, co się stało. Starałem się wyjaśnić, nie brzmiąc przy tym jak szaleniec.
„Dostarczono mi bukiet” – powiedziałem, ściskając krawędź stołu. „Sto żółtych róż. Żadnej kartki. Żadnego podpisu. Tylko moje imię”.
Zapadła cisza. „Proszę pani, czy grozi pani bezpośrednie niebezpieczeństwo?”
„Nie wiem” – przyznałem. „Ale trzy róże są oznaczone. Dokładnie trzy”.
Wypowiedzenie tego na głos spowodowało, że ścisnęło mi się gardło.
„Oznaczono jak?”
„Czerwony” – powiedziałem. „Małe czerwone plamki ukryte pod płatkami”.
Kolejna pauza.
„I uważasz, że to jest groźne?”
Spojrzałem ponownie na bukiet, na trzy ukryte ślady, które wpatrywały się we mnie niczym stare rany.
„Tak” – powiedziałem. „Tak.”
Policjant na linii kazał mi zostać w środku, zamknąć drzwi i niczego nie dotykać, dopóki ktoś nie przyjedzie.
Zrobiłem dokładnie tak, jak kazała.
Zamknąłem drzwi wejściowe.
A potem z powrotem.
Potem stanęłam pośrodku jadalni, wpatrując się w kwiaty, które dotarły pod nieobecność mojego męża, czekając na policję i na to, aż Daniel do mnie zadzwoni.
Ale tego nie zrobił.
A najgorsze nastąpiło godzinę później.
Tymczasem w mojej jadalni pojawiło się dwóch umundurowanych funkcjonariuszy, którzy przyglądali się bukietowi z ostrożną uprzejmością, z jaką ludzie patrzą na kwiaty, gdy sądzą, że ktoś się ich boi bez powodu.
Jeden z nich, oficer Voss, zapytał: „Mówiłaś, że twój mąż zazwyczaj przysyła białe róże?”
„Tak” – odpowiedziałem. „Zawsze białe. Nigdy żółte”.
„A on wyjechał służbowo?”
„Tak mi powiedział.”
Młodszy oficer spojrzał na kwiaty. „Pani Amber, rozumiem, że to niepokojące, ale kwiaciarnie czasami popełniają błędy”.
Chciałem mu wierzyć. Naprawdę.
Wtedy przed dom podjechał ciemny sedan.
Kilka minut później przez moje drzwi wejściowe przeszedł mężczyzna po sześćdziesiątce. Miał siwe włosy, zmęczone oczy i twarz, która wyglądała, jakby przez długi czas skrywała zbyt wiele sekretów.
„Jestem detektyw Kellan” – przedstawił się.
Ta nazwa coś we mnie poruszyła.
„Mój ojciec znał pewnego Kellana” – wyszeptałem.
Jego wzrok przesunął się na mnie. „Twoim ojcem był detektyw Ron”.
Skinęłam głową, zaskoczona bólem, który wciąż towarzyszył mi na dźwięk imienia taty. Przez większość życia był detektywem od zabójstw. Przed śmiercią od czasu do czasu opowiadał historie ze starych śledztw, nigdy o najgorszych szczegółach, ale wystarczająco dużo, żebym wiedziała, że niektóre sprawy zostają z nim na zawsze.
Detektyw Kellan podszedł do róż.
Na początku jego wyraz twarzy był spokojny.
Potem zobaczył trzy zaznaczone kwiaty.
Cała twarz mu odpłynęła.
„Skąd się one wzięły?” zapytał cicho.
„Powiedziałem im. Dostarczyła je kwiaciarnia. Bez kartki. Bez nadawcy. Tylko moje imię.”
Zwrócił się do funkcjonariuszy. „Zabezpieczcie dom. Zgłoście to”.
Oficer Voss wyprostował się. „Proszę pana?”
“Teraz.”
Moje nogi osłabły. „Rozpoznajesz to.”
Detektyw Kellan spojrzał na mnie i po raz pierwszy odkąd dostał bukiet, ktoś mi uwierzył.
„Dwadzieścia dwa lata temu” – zaczął – „zniknęły trzy kobiety. Każda z nich dostała sto żółtych róż, zanim zniknęła”.
Ścisnęło mnie w gardle.
„Sto” – powiedziałem.
Skinął głową. „Nie dziewięćdziesiąt dziewięć. Nie sto jeden. Dokładnie sto. Twój ojciec uważał, że ta liczba oznacza koniec. Zamknięty cykl. Ostatnie pożegnanie”.
Chwyciłem się oparcia krzesła.
„A czerwone kropki?”
„Trzy zaznaczone kwiaty” – potwierdził. „Za każdym razem”.
Pokój zdawał się przechylać.
Pamiętam, jak lata temu siedziałem z tatą na naszym starym ganku. Wpatrywał się w ciemność, obracając w dłoniach kubek zimnej kawy.
„Niektóre potwory nie zostawiają odcisków palców” – powiedział. „Zostawiają symbole”.
Myślałem, że jest po prostu zmęczony.
Nie wiedziałem, że mnie ostrzega.
Policja ponownie próbowała dodzwonić się do Daniela. Ja też dzwoniłem. Każda próba pozostała bez odpowiedzi.
Następnie detektyw Kellan skontaktował się z firmą Daniela.
Obserwowałem jego twarz, gdy słuchał.
„O co chodzi?” zapytałem, kiedy się rozłączył.
Nie odpowiedział od razu.
„Proszę mi powiedzieć.”
„Daniel nigdy nie był w podróży służbowej”.
Zrobiło mi się sucho w ustach.
„To niemożliwe.”
„Rezerwacja hotelowa była fałszywa. Lot nigdy nie został odbyty. Nikt w jego firmie nie widział go od czterech dni”.
Cztery dni.
Mój mąż pocałował mnie w czoło w poniedziałek rano, powiedział, że zadzwoni z Chicago i wyszedł z walizką.
Teraz nie wiedziałem, gdzie on jest.
Albo kim był.
Tego wieczoru policja przeszukała dom. Siedziałem w salonie z kocem na ramionach, nasłuchując otwierania i zamykania szuflad na górze.
Następnie detektyw Kellan wrócił z małą metalową skrzynką z kluczem, którą zabrał z domowego biura Daniela.
„Amber” – powiedział ostrożnie – „wiesz, co to jest?”
Pokręciłem głową.
Wewnątrz znajdowały się wycinki z gazet.
Dziesiątki z nich.
Niektóre były stare i pożółkłe. Inne wyglądały na nowsze. Wszystkie dotyczyły zaginięć sprzed 22 lat.
Moja ręka powędrowała do ust.
„Nie” – szepnąłem.
