Twarz Victorii zbladła.
„Gdy szyfrowanie zostało złamane, organy regulacyjne federalne automatycznie nawiązały połączenie”.
Spojrzał na ekran.
„Sterling Dominion stracił czterdzieści dwa procent w handlu posesyjnym”.
Serce mi się ścisnęło.
„Jutro rano twój majątek osobisty powinien zostać zamrożony do czasu zakończenia dochodzenia”.
Preston znowu zaczął płakać.
„Mamo… czy to znaczy, że nie jedziemy na Bahamy?”
„Zamknij się, Preston!”
Victoria złapała mnie za ramię.
„Julian, napraw to! Zadzwoń do ochrony! Zadzwoń do gubernatora! Zadzwoń do kogoś!”
Delikatnie odsunąłem jej rękę.
„Nie ma już nic do naprawienia”.
Spojrzała na mnie.
„To już koniec”.
Jej dłoń uderzyła mnie w twarz.
Dźwięk rozniósł się echem po korytarzu.
„Ty żałosny pasożycie!”
Uderzyła mnie w pierś.
„Wykorzystałeś mnie!”
Następnie złapała Prestona i pociągnęła go za sobą.
Jej obcasy uderzały o marmur, aż podwójne drzwi zatrzasnęły się za nimi.
Zapadła cisza.
Odwróciłam się w stronę Leo i Ethana.
Stali obok siebie.
Wysoki.
Spokój.
Wszystko w nich odzwierciedlało siłę, którą przez dziesięciolecia udawałam, że można kupić za pieniądze.
„Leo… Ethan…”
Mój głos się załamał.
„Wiem, że nie zasługuję na wybaczenie”.
Nikt nie odpowiedział.
„Wiem, kim jestem w twojej historii.”
Łzy w końcu popłynęły.
„Ale pozwól, że ci pomogę. Pozwól, że dam ci wszystko, co mi zostało. Pieniądze. Majątek. Zasoby. Cokolwiek.”
Leo patrzył na mnie przez kilka sekund.
Przez moment wydawało mi się, że coś mięknie.
Następnie zapiął plecak.
„Nie potrzebujemy pańskiej jałmużny, panie Sterling.”
Jego głos był cichy.
„Wszystko co mamy, sami sobie wypracowaliśmy.”
Spojrzał na Elenę.
„A wszystko, czym się staliśmy, dała nam nasza matka”.
Nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Upadłem na marmurową podłogę.
“Proszę.”
Nie obchodziło mnie, kto mnie widzi.
„Błagam cię. Nie zostawiaj mnie z niczym.”
Elena poszła naprzód.
Stała nade mną.
Ale na jej twarzy nie było widać zadowolenia.
Żadnego triumfu.
Po prostu pewność.
„Nie zostaniesz z niczym, Julian.”
Spojrzałem w górę.
Część 3:
