Jego twarz się zmieniła.
„A co ze mną?”
„Czy dzisiejszy wieczór miał być twoim pożegnaniem?”
Spojrzał w dół.
Szampan.
„Ku nieoczekiwanym drugim szansom.”
Powiedział to niecałą godzinę wcześniej.
“Miałem ci powiedzieć.”
Zaśmiałem się.
„Wszyscy zawsze będą mi to mówić.”
“Sprawiedliwy.”
“Gdy?”
„Po zadokowaniu.”
“Dlaczego nie wcześniej?”
„Ponieważ operacja była nadal aktywna”.
“Zawsze jest jakiś powód.”
“Tak.”
„Czy rozumiesz, dlaczego to nie poprawia mi samopoczucia?”
“Tak.”
Przynajmniej cały czas mówił „tak”.
Miałem dość tego, że ludzie próbowali usprawiedliwiać mój gniew.
Richard tego nie zrobił.
To pomogło.
Oficer ochrony przybył dziesięć minut później.
Jej imię brzmiało Elena.
Wyjaśniła mi wszystko jeszcze raz, bardziej formalnie.
Obserwowali trzy podejrzane osoby.
Jason wszedł do mojej kabiny, uzyskując dostęp za pomocą, jak sądzili, nielegalnie skopiowanej karty.
Spodziewali się, że ukradnie wartościowe przedmioty.
Zamiast tego zabrał całą moją walizkę.
Richard poszedł za nim.
Jason go zobaczył.
Ranny.
Następnie podjęto próbę dostania się do innej strefy o ograniczonym dostępie, co spowodowało reakcję służb bezpieczeństwa.
Czy byłem w niebezpieczeństwie?
Zapytałem.
Elena zrobiła pauzę.
„Nie mieliśmy żadnych przesłanek wskazujących na to, że miał zamiar wyrządzić krzywdę fizyczną”.
„Nie o to pytałem.”
Skinęła głową.
„Istniało ryzyko”.
Doceniłem szczerość.
„Czy powinnam była zostać poinformowana?”
Kolejna pauza.
“Tak.”
Richard spojrzał na nią.
Ona go zignorowała.
„Naszym priorytetem było zidentyfikowanie sieci. Patrząc wstecz, powinniśmy byli przekazać ci więcej informacji, gdy tylko potwierdziliśmy, że ktoś cię śledzi”.
“Dziękuję.”
Potrzebowałem, żeby ktoś to powiedział.
Nie znaczy to, że wszyscy mieli dobre intencje.
Nie żeby mnie chronili.
Powinienem był o tym wiedzieć.
Złożyłem oświadczenie.
Potem wziąłem walizkę.
Richard poszedł za mną aż do windy dla gości.
“Małgorzata.”
Odwróciłem się.
Wyglądał starzej niż podczas kolacji.
Nie 74.
Po prostu zmęczony.
“Przepraszam.”
“Za jaką część?”
„Spotkanie pod fałszywym pretekstem”.
Czekałem.
„Nie powiem ci, kiedy przestało to być tylko zadaniem”.
Poczułem, jak zaciska mi się gardło.
„I pozwala ci stać się częścią czegoś niebezpiecznego, nie dając ci wyboru”.
To było najważniejsze.
Skinąłem głową.
Następnie wszedłem do windy.
On nie poszedł za mną.
Następnego ranka dopłynęliśmy do portu.
Claire czekała na terminalu.
Wiedziałem, że poleciała w dół, bo się bała.
Gdy mnie zobaczyła, pobiegła w moją stronę.
Pozwoliłem jej się przytulić.
Wtedy powiedziałem: „Będzie między nami ogromna kłótnia”.
Zaczęła płakać.
“Ja wiem.”
„Myślałeś, że nie potrafię poradzić sobie z prawdą?”
“NIE.”
„To dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo wiedziałem, że i tak pójdziesz.”
Spojrzałem na nią.
“Dokładnie.”
Wyglądała na zdezorientowaną.
„To była moja decyzja”.
“Pomyślałem, że jeśli wiesz…”
“Myślałeś, że mogę wybrać inaczej, niż chciałeś.”
Zaczęła płakać jeszcze mocniej.
“Przepraszam.”
Uwierzyłem jej.
Nadal byłem zły.
Obie rzeczy były możliwe.
Richard opuścił statek 20 minut później.
Claire go zobaczyła.
Potem spojrzał na mnie.
“Oh.”
“Co?”
Jej oczy się rozszerzyły.
“Nic.”
“Claire.”
„On… nie jest taki, jakiego sobie wyobrażałam.”
Spojrzałem na nią gniewnie.
Miała na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na zawstydzoną.
Richard podszedł ostrożnie.
“Dzień dobry.”
Skrzyżowałem ramiona.
“Sporny.”
Claire nagle zaczęła fascynować się swoim telefonem.
Richard spojrzał na mnie.
“Mam coś dla ciebie.”
