Śmiechy i docinki zaczęły się, gdy tylko mój chłopak Elliot i ja przekroczyliśmy drzwi siłowni.
„O mój Boże” – prychnął ktoś przy stole z ponczem. „Czy ona naprawdę zabrała młodszego brata na bal maturalny?”
Kilka osób od razu się roześmiało.
Inny głos krzyknął głośniej, domagając się uwagi.
„Wygląda na to, że dziś wieczorem przyszło półtorej osoby!”
Więcej śmiechu. Wiedziałem, że to będzie długa noc, ale nie miałem pojęcia, jak szalona się stanie.
„Czy ona naprawdę zabrała swojego młodszego brata na bal maturalny?”
Reklama
Poczułem, jak dłoń Elliota zaciska się na mojej na pół sekundy, po czym znów ją rozluźnił.
„Nie patrz na nich” – wyszeptał spokojnie.
Ale nie dało się tego zrobić inaczej.
Dziewczyny zasłaniały usta chichocząc. Chłopcy szturchali się łokciami i otwarcie gapili. Niektórzy nawet wyciągali telefony.
A co najgorsze?
Nic z tego nie było już nowe.
Niektórzy nawet wyciągnęli telefony.
Reklama
Dwa lata wcześniej Elliot przeniósł się do naszej szkoły w połowie drugiego roku. Wciąż pamiętam, jak w klasie zapadła cisza, kiedy po raz pierwszy wszedł za dyrektorem.
Miał achondroplazję. Karłowatość. Był na tyle niski, że ludzie zauważyli to, zanim zauważyli cokolwiek innego, na przykład jego uśmiech, przewrotne poczucie humoru czy inteligencję.
Nasz nauczyciel przedstawił go jak każdego innego ucznia, ale około południa zaczęły się żarty.
Miał achondroplazję.
Reklama
„Czy za zdjęcia szkolne pobierają połowę ceny?” zapytał jeden chłopiec.
„Czy on w ogóle dosięgnie najwyższej szafki?” – odpowiedział ktoś inny.
„Czy ktoś zgubił swoje dziecko?” – zapytała jedna z popularnych dziewczyn swoich przyjaciółek.
Większość ludzi się śmiała, bo wszyscy inni tak robili.
Nie, nie zrobiłem tego.
Siedziałam obok niego na chemii trzy dni później, bo nikt inny nie chciał.
Na początku myślałem, że Elliot oczekiwał ode mnie litości. Zamiast tego kłóciliśmy się o filmy przez godzinę.
Większość ludzi się śmiała, bo wszyscy inni tak robili.
Reklama
Szybko się zaprzyjaźniliśmy. Potem, jakimś cudem, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, stał się osobą, z którą chciałam rozmawiać każdego ranka.
Słuchał, kiedy stresowałam się egzaminami.
Przynosił mi zupę, kiedy zachorowałem.
A kiedy się śmiał, naprawdę się śmiał, to i ja się śmiałem.
W końcu się w nim zakochałam i zaczęliśmy się spotykać.
Niestety, wszyscy w szkole też uznali, że jestem pośmiewiskiem.
Zakochałam się w nim.
Reklama
“Dlaczego z nim chodzisz?”
„Wiesz, że mogłabyś mieć normalnego chłopaka, prawda?”
„Myślę, że lubi czuć się wysoka”.
Na początku komentarze były bolesne.
Potem stały się szumem tła.
Albo przynajmniej udawałem, że tak jest.
“Dlaczego z nim chodzisz?”
Elliot zazwyczaj radził sobie z tym lepiej niż ja. Miał o wiele więcej doświadczenia w udawaniu, że okrutni ludzie nie mają znaczenia.
Reklama
Ale co jakiś czas, gdy ktoś myślał, że ich nie słyszy, dostrzegałem ten maleńki błysk na jego twarzy.
Jakby był zmęczony koniecznością udowadniania, że zasługuje na podstawowy szacunek.
Dlatego bal maturalny był dla mnie tak ważny.
Chciałam spędzić z nim jedną idealną noc.
Tylko jeden.
Dlatego bal maturalny był dla mnie tak ważny.
Moja mama przez tygodnie pomagała mi wybrać sukienkę. Elliot pojawił się u mnie w granatowym garniturze z maleńką niebieską różą przypiętą do marynarki.
Reklama
Mój ojciec uścisnął mu dłoń przy drzwiach i powiedział: „Wyglądasz dziś świetnie, synu”.
Elliot uśmiechnął się tak szeroko, że cała jego twarz się rozjaśniła.
„Jesteś gotowy?” zapytał mnie nerwowo.
Nigdy nie widziałem go przystojniejszego.
“Jestem gotowy.”
Teraz, stojąc na sali gimnastycznej i śmiejąc się z nas, nagle zachciało mi się płakać.
Moja mama przez kilka tygodni pomagała mi wybrać sukienkę.
Reklama
Dekoracje lśniły w blasku światełek. Pary tańczyły razem. Nauczyciele stali pod ścianami, udając, że nie zwracają uwagi na to, co mówią uczniowie.
Wtedy inna dziewczyna głośno zawołała z drugiego końca parkietu.
“Uważaj, żeby go nie zgubić w tłumie!”
Więcej śmiechu.
Spojrzałem na podłogę.
„Nie zwracaj na nich uwagi” – powiedział cicho Elliot.
„Jak?” wyszeptałem.
Ale potem mnie zaskoczył.
Nauczyciele stali przy ścianach.
Reklama
Zamiast iść w stronę stolików, zaprowadził mnie prosto na parkiet.
Prosto do centrum.
Muzyka była wolna i cicha, a Elliot delikatnie położył mi rękę na talii.
„Zatańcz ze mną” – powiedział.
Ludzie wciąż się gapili, wciąż szeptali, ale Elliot patrzył na mnie, jakbym była jedyną osobą w pokoju.
Zaprowadził mnie prosto na parkiet.
Reklama
„Wiesz” – mruknął – „wszyscy ci zazdroszczą, bo mnie wybrałaś”.
Zaśmiałam się wbrew sobie. „Naprawdę?”
„Oczywiście. Spójrz na mnie. Totalne skojarzenie.”
Przewróciłam oczami.
Przez kilka minut wydawało się, że jednak przetrwamy tę noc.
Wtedy inny głos przeciął muzykę.
Mieliśmy jednak wrażenie, że przetrwamy tę noc.
Reklama
„Może po prostu powinna go podnieść i zatańczyć z nim, jakby był dzieckiem!”
Tym razem śmiech był głośniejszy i okrutniejszy. Widziałem, jak kilku uczniów odwróciło się, żeby zobaczyć naszą reakcję.
Moje oczy natychmiast się zaszkliły i po raz pierwszy tego wieczoru dostrzegłem, że coś zmieniło się także w wyrazie twarzy Elliota.
Nie złość, a upokorzenie.
Zauważyłem, że wyraz twarzy Elliota uległ zmianie.
Przysunęłam się do niego bliżej. „Chodźmy już. To był zły pomysł”.
Reklama
Skinął głową raz.
Razem skierowaliśmy się w stronę wyjścia, ale wtedy ktoś poklepał mnie po ramieniu.
Odwróciłam się i zobaczyłam panią Parker, naszą nauczycielkę matematyki.
Rzadko podnosiła głos. Była typem nauczycielki, która uciszała uczniów tylko dlatego, że cały czas wyglądała na rozczarowaną.
Ale w tej chwili wyglądała na wściekłą.
Ktoś poklepał mnie po ramieniu.
Reklama
