Każda kobieta, z którą spotykał się mój ojciec, wydawała się podekscytowana perspektywą ponownego spotkania z nim, ale znikała przed świtem. Kiedy moja najlepsza przyjaciółka zgodziła się pomóc mi odkryć, dlaczego, jedna przerażająca wiadomość pokazała, że to nigdy nie było przypadkowe.
Mój ojciec stracił moją matkę dwanaście lat temu.
Byłem wystarczająco stary, żeby zrozumieć, co oznacza śmierć, ale zdecydowanie za młody, żeby pojąć, co może zrobić z osobą, która po niej pozostaje.
Po pogrzebie stał się innym człowiekiem.
Zanim mama odeszła, wniósł życie do każdego pokoju.
Śpiewał, robiąc kawę.
Przy kolacji opowiadał okropne dowcipy i śmiał się, zanim zdążył powiedzieć puentę.
Gdzieś w domu zawsze grała muzyka.
Po jej odejściu zapadła cisza.
Przez lata odmawiał randkowania.
Członkowie rodziny zachęcali go do poznania kogoś.
Przyjaciele zapraszali go na kolacje, gdzie zawsze obok niego siedziała jakaś samotna kobieta.
Odrzucał każde zaproszenie.
Pewnego dnia powiedziałem mu, że mama nigdy by nie chciała, żeby spędził resztę życia sam.
Spojrzał na mnie z wyrazem twarzy, którego nigdy nie zapomnę.
„Nie jestem sam, Lola” – powiedział. „Mam ciebie”.
Ta odpowiedź zabolała mnie bardziej, niż mu dałem do zrozumienia.
Potem, niemal bez ostrzeżenia, coś się zmieniło.
Zarejestrował się na aplikacjach randkowych.
Odkryłem to pewnej soboty po południu, gdy zatrzymałem się u niego w domu.
Siedział przy kuchennym stole, trzymając telefon obiema rękami.
Jego okulary do czytania spoczywały nisko na nosie, a on uśmiechał się do ekranu.
Nie widziałem tego uśmiechu od lat.
„Na co patrzysz?” zapytałem.
Szybko zablokował telefon.
“Nic.”
Podniosłem brwi.
Wytrzymał mniej niż dziesięć sekund, zanim się poddał.
„Stworzyłem profil.”
„Profil randkowy?”
Skinął głową, nagle wyglądając na skrępowanego.
Zanim zdążył cokolwiek wyjaśnić, przytuliłem go mocno.
Na początku stał sztywno, ale potem odwzajemnił mój uścisk.
„Myślę, że mama by to pochwaliła” – powiedziałem mu.
„Mam taką nadzieję” – mruknął.
Niedługo potem zaczął spotykać wspaniałe kobiety.
Przed każdą randką opowiadał mi o nich.
Jedna z nich pracowała w bibliotece.
Inny był właścicielem piekarni osiedlowej.
Trzecia osoba spędzała weekendy pracując jako wolontariuszka w schronisku dla zwierząt.
Za każdym razem wydawał się autentycznie pełen nadziei.
Jednak żaden z nich nie został na stałe.
Na początku założyłem, że po prostu do siebie nie pasują.
Randkowanie było skomplikowane.
Dwie osoby mogą cieszyć się wspólnym wieczorem i mimo to zdawać sobie sprawę, że nie mają przyszłości.
To właśnie powtarzałam sobie za każdym razem, gdy jakaś kobieta przestawała odpowiadać.
Wtedy zauważyłem coś, czego nie mogłem zignorować.
Każdy związek zakończył się dokładnie tak samo.
Randka zawsze układała się wspaniale.
Później mój ojciec do mnie dzwonił i opisywał restaurację, ich rozmowy i drobne momenty, które ją rozśmieszały.
Nigdy nie brzmiał dumnie.
Brzmiał, jakby poczuł ulgę.
Zawsze planowali kolejną randkę.
Następnego ranka jej już nie było.
Żadnych połączeń telefonicznych.
Brak wiadomości.
Brak wyjaśnienia.
Za pierwszym razem tata założył, że była zajęta.
Po drugie, uważał, że źle ocenił jej zainteresowanie.
Po trzecim razie obwiniał siebie.
„Może za dużo mówię o twojej matce” – powiedział.
„Rzadko wspominasz o niej na randkach.”
„Może jestem zbyt staroświecki.”
„Przytrzymałeś jej drzwi. To nie przestępstwo”.
Zdobył się na zmęczony uśmiech, ale moje zapewnienia tak naprawdę do niego nie dotarły.
Każde odrzucenie łamało mu serce.
„Nie rozumiem” – szeptał.
„Wszyscy wydawali się tacy szczęśliwi.”
Patrzenie jak traci pewność siebie było bolesne.
Z każdym rozczarowaniem stawał się coraz bardziej cichym człowiekiem, którym stał się po śmierci mamy.
Znów przestał śpiewać.
Ciągle sprawdzał swój telefon.
Ponownie przeczytał stare rozmowy, jakby odpowiedź mogła pojawić się nagle.
Czwarta kobieta zniknęła po tym, jak powiedziała, że chce, aby poznał jej siostrę.
Piąty zniknął po zaplanowaniu weekendu.
Kiedy szósty zrobił dokładnie to samo, wiedziałem, że coś jest nie tak.
Sześć kobiet może stracić zainteresowanie.
Tyle było możliwe.
Ale sześć kobiet nie zniknęło następnego ranka po tym, jak obiecały kolejną randkę.
Zapytałem ojca, czy wydarzyło się coś niezwykłego w ciągu tych wieczorów.
Wyglądał na szczerze zdezorientowanego.
„Nie. Dlaczego?”
„Pokłóciłeś się z nimi?”
„Oczywiście, że nie.”
„Czy powiedziałeś coś, co mogłoby ich przestraszyć?”
Jego wyraz twarzy stał się napięty.
„Za jakiego człowieka mnie uważasz?”
„Nie to miałem na myśli.”
Odwrócił się w stronę zlewu i zaczął płukać już czysty kubek.
Wiedziałem, że go zraniłem.
„Chcę po prostu zrozumieć” – powiedziałem.
„Ja też.”
Tego wieczoru zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki Rachel i poprosiłam ją o przysługę.
Znaliśmy się od czasów studiów.
Rachel była szczera aż do bólu.
Potrafiła oczarować całą salę, ale potrafiła też wykryć kłamstwo, zanim większość ludzi zdążyła je powiedzieć.
Gdyby mój ojciec robił coś złego, ona by to zauważyła.
„Idź z nim na jedną randkę.”
Ona się zaśmiała.
„Chyba żartujesz.”
„Mówię poważnie.”
Jej śmiech ucichł.
„Lola, to jest twój ojciec.”
“Ja wiem.”
„I on mnie zna.”
„Spotkał cię tylko kilka razy.”
„To jednak nie sprawia, że jest to mniej dziwne”.
Wszystko wyjaśniłem.
Opowiedziałem jej o sześciu kobietach, udanych randkach i o tym, jak każda z nich zniknęła z dnia na dzień.
Rachel przez chwilę milczała.
„Więc chcesz, żebym go zbadał?”
„Chcę, żebyś mi powiedział, co się dzieje.”
„A co właściwie mam powiedzieć, kiedy mnie rozpozna?”
„Powiedz mu, że poznaliśmy się przez aplikację. Może zapamiętać twoją twarz, ale nie zapamięta twojego imienia”.
Rachel jęknęła.
„To okropny pomysł.”
“Prawdopodobnie.”
„To może zniszczyć moją przyjaźń z tobą.”
„Nie będzie”.
„To może zniszczyć twoje relacje z ojcem”.
Ta myśl mnie przeraziła, ale starałem się zachować spokój w głosie.
„Muszę wiedzieć.”
Zgodziła się, choć niechętnie.
Randka poszła jeszcze lepiej niż się spodziewałem.
Rachel zadzwoniła później.
„Twój tata jest wspaniały” – powiedziała.
„Nie mogę uwierzyć, że nikt nie dał mu szansy”.
Poczułem ulgę.
„Więc nic dziwnego się nie wydarzyło?”
