Tej nocy po raz pierwszy mój uśmiech wydawał się prawdziwy.
Norton mruknął: „Widzisz? Nie wszyscy pamiętają jej wersję”.
Przez prawie godzinę krążyłem po sali, zamiast się przed nią chować. Rozmawiałem ze starymi kolegami z klasy. Śmiałem się. Oddychałem.
Następnie Miriam stuknęła w kieliszek szampana.
„Wszyscy?” zawołała ze sceny. „Czy mogę prosić o uwagę?”
Mój uśmiech zniknął.
Norton pochylił się bliżej.
„Zostań ze mną.”
Miriam podniosła mikrofon.
„Wspaniale jest widzieć dziś wieczorem tyle znajomych twarzy. Starzy przyjaciele, stare wspomnienia, stare opowieści.”
Mark zrobił krok w jej stronę.
„Miriam. Nie.”
Uśmiechnęła się szerzej.
„A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Moje palce zacisnęły się na szklance.
„Zanim wszyscy zaczną podziwiać przystojnego towarzysza Daphne” – powiedziała Miriam – „powinniście wiedzieć, że on nie jest jej chłopakiem. Nawet nie jest jej partnerem”.
Ludzie się odwrócili.
Miriam podniosła kieliszek.
„Ona mu zapłaciła.”
Na sali gimnastycznej rozległ się zduszony okrzyk.
Ktoś wyszeptał: „O mój Boże”.
Miriam się zaśmiała.
„Zatrudniła aktora, bo tak naprawdę nikt by jej nie wybrał”.
Telefony podniesione.
Spojrzałem na Marka.
Wpatrywał się w podłogę.
Szepnąłem: „Powiedz coś”.
Nie, nie zrobił tego.
Odwróciłem się w stronę wyjścia, ale Norton delikatnie dotknął mojego łokcia.
„Twój wybór” – powiedział.
Paliło mnie w gardle.
„Nie mogę tam stać i patrzeć, jak się śmieją.”
„To nie stój tam” – powiedział. „Chodź”.
Spojrzałem na Miriam w świetle reflektorów na siłowni. Wyglądała tak, jakby już wygrała.
Nie zgodziłem się, żeby to był koniec.
Odstawiłem szklankę.
„Nie przyjechałem tu, żeby biegać”.
Norton skinął głową, wszedł na scenę i wziął drugi mikrofon.
„Miriam ma rację w jednej kwestii” – powiedział. „Jestem aktorem. Daphne zatrudniła mnie przez profesjonalną agencję jako osobę towarzyszącą. Nie jako chłopaka. Nie jako kogoś wstydliwego. Jako wsparcie”.
Miriam przewróciła oczami.
„Wsparcie. Jak słodko.”
Norton spojrzał jej prosto w oczy.
„Już wiedziałaś, kim jestem, Miriam.”
Jej uśmiech zniknął.
„Nie znam cię.”
„Tak, masz rację” – powiedział. „Pomyśl”.
„Norton” – ostrzegła.
To był pierwszy raz, kiedy wypowiedziała jego imię.
Mark spojrzał na nich.
„Czekaj. Znasz go?”
Norton skinął głową.
„Kiedyś mieliśmy podpisany kontrakt z tą samą agencją talentów”.
Miriam zrobiła krok naprzód.
„Nie.”
„Zostałeś wyrzucony” – powiedział Norton – „po tym, jak składałeś skargi za każdym razem, gdy ktoś inny otrzymywał telefon zwrotny”.
„To kłamstwo!”
„Nie” – odpowiedział Norton. „To schemat. Obrażasz ludzi, zgłaszasz ich, gdy zareagują, a potem pierwszy płaczesz”.
W pokoju zaczęło szemrać.
Mark wpatrywał się w Miriam.
„Czy to prawda?”
„Na serio mnie o to pytasz?” – warknęła.
Norton zwrócił się do mnie i wyciągnął mikrofon.
„Daphne powinna dokończyć resztę.”
Miriam się zaśmiała.
„Ona nic nie powie. Nigdy tego nie robi.”
Wszedłem po schodach i wziąłem mikrofon.
CZĘŚĆ 3
„Uczę literatury” – powiedziałem. „W tym tygodniu uczyłem studentów o mało wiarygodnych narratorach”.
Miriam prychnęła.
„Och, proszę.”
„Nierzetelny narrator ukrywa prawdę” – kontynuowałem. „Czasami kłamiąc. Czasem przemilczając pewne szczegóły. Czasem uśmiechając się i prezentując wszystkim wypaczoną wersję kogoś innego”.
W pokoju zapadła cisza.
„W liceum Miriam mówiła ludziom, że uważam się za lepszego od nich, bo lubię książki. Mówiła, że jestem oschły, bo jestem nieśmiały. Mówiła, że jestem zarozumiały, bo nie umiem się bronić”.
Miriam skrzyżowała ramiona.
„Byłeś zarozumiały.”
„Nie” – powiedziałem. „Bałem się”.
Tym razem nie miała szybkiej odpowiedzi.
Więc kontynuowałem.
„Potem Mark się ze mną ożenił, a Miriam opowiedziała mu nową historię. Powiedziała mu, że jestem krytyczna, zimna i niemożliwa do pokochania”.
Mark spojrzał w górę.
„Daphne. Nie tutaj.”
„Tak, Mark. Tutaj.”
Zacisnął szczękę.
„To nie jest sprawiedliwe.”
Prawie się roześmiałem.
„Masz na myśli publiczne? Bo niesprawiedliwe byłoby wrócić do domu do męża, który już mnie osądził. Skłamała, bo tak po prostu robi. Ale ty jej uwierzyłeś, bo to było łatwiejsze niż proszenie mnie o prawdę”.
Wzdrygnął się.
Miriam zrobiła krok naprzód.
„Nie obwiniaj mnie za rozpad małżeństwa”.
Zwróciłem się do niej.
„Przez lata obwiniałem siebie. Już nie dostaniesz tego daru.”
Jej twarz stwardniała.
„Przez lata myślałam, że Miriam cię ukradła” – powiedziałam Markowi. „Dziś w końcu zrozumiałam. Ona tylko otworzyła drzwi. Ty przez nie przeszedłeś”.
Oczy Miriam napełniły się łzami gniewu.
„Słuchacie tego wszyscy?” krzyknęła. „Zapłaciła mężczyźnie, żeby stał obok niej!”
„Tak” – powiedziałam. „Tak. Zatrudniłam Nortona, bo bałam się wejść do tego pokoju sama. Nie dlatego, że potrzebowałam mężczyzny, który dodałby mi wartości, ale dlatego, że potrzebowałam kogoś u boku, komu jeszcze nie powiedziano, że jestem bezwartościowa. Nie miałam pojęcia, że cię zna”.
Przy budce fotograficznej stała kobieta.
„Ona też mi to zrobiła” – powiedziała. „Powiedziała wszystkim, że oszukiwałam przy eseju stypendialnym. Nie zrobiłam tego”.
Mężczyzna stojący obok stołu z ponczem dodał: „Powiedziała ludziom, że dostałem tę pracę, bo mój wujek pociągał za sznurki”.
Mark powoli odwrócił się w stronę Miriam.
„Ile z tego, co mi powiedziałeś o Daphne, było prawdą?”
Miriam złapała go za rękaw.
„Wybierasz ją teraz?”
Podniosłem mikrofon.
„Nie. Teraz nie może mnie wybrać.”
Beth, przewodnicząca zjazdu, weszła na scenę i wzięła do ręki wydrukowany program.
„Miriam” – powiedziała – „nie wygłosisz toastu na zakończenie”.
Miriam zamarła.
