„Nie możesz tego zrobić.”
„Właśnie to zrobiłem.”
Beth spojrzała na mnie.
„Daphne, czy byłabyś chętna?”
W tłumie zobaczyłem Nortona, który cicho ustąpił mi miejsca.
„Tak” – powiedziałem. „Zrobiłbym to”.
Stanęłam przy mikrofonie i spojrzałam na pomieszczenie, w którym kiedyś czułam się mała.
Potem podniosłem nietknięty cios.
„Do wszystkich, którzy przez lata wierzyli w cudzą wersję siebie” – powiedziałem – „obyś w końcu oddał pióro osobie, która naprawdę przeżyła tę historię”.
Przez sekundę nikt się nie ruszył.
Wtedy Beth zaczęła klaskać.
Dołączyła kolejna osoba.
A potem jeszcze jeden.
Wkrótce salę gimnastyczną wypełniły brawa.
Miriam chwyciła torebkę i ruszyła w stronę drzwi.
„Mark” – warknęła. „Wychodzimy”.
Nie poruszył się.
Zatrzymała się i obejrzała.
„Idziesz czy nie?”
Mark spojrzał na jej dłoń ściskającą jego rękaw. Potem delikatnie ją cofnął.
„Nie” – powiedział cicho.
Miriam skrzywiła się, ale nikt nie poszedł za nią, gdy odeszła.
Kilka minut później wyszedłem na zewnątrz.
Byłem już prawie na parkingu, gdy Mark zawołał moje imię.
„Daphne, zaczekaj.”
Zatrzymałem się, ale nie odwróciłem się od razu.
To było dla mnie coś nowego.
Wcześniej odwróciłbym się szybko. Z radością. Z wdzięcznością.
Tym razem nie spieszyłem się.
Stał kilka stóp dalej, z rękami w kieszeniach.
„Przepraszam” – powiedział. „Pomyliłem się”.
„Tak” – odpowiedziałem. „Byłeś.”
Przełknął ślinę.
„Zapomniałem kim jesteś.”
„Nie, Marku. Pozwól komuś innemu ci to powiedzieć.”
Jego oczy błyszczały.
„Możemy porozmawiać? Pięć minut?”
„Przez lata błagałam cię o pięć szczerych minut.”
“Ja wiem.”
„Nie” – powiedziałem. „Nie musisz. Bo gdybyś to zrobił, dałbyś mi je, zanim musiałbym się bronić przed obcymi”.
„Czy jest jakaś szansa?” zapytał.
„Po co?”
„Dla nas.”
Prawie się uśmiechnąłem.
„Od dawna nie było żadnego „my”. Byliśmy między nami ty, ja i głos Miriam.”
Za nim Norton wyszedł z kluczami na zewnątrz. Zatrzymał się, gdy zobaczył Marka.
„Wszystko w porządku?”
Spojrzałem na Nortona. Potem na Marka. Potem z powrotem na drzwi siłowni.
„Tak” – powiedziałem. „Jestem gotowy do wyjścia”.
Mark podszedł bliżej.
„Daphne, proszę.”
„Nie” – powiedziałem. „Nie dostaniesz teraz mojego czasu, bo cała sala w końcu przestała jej wierzyć”.
Norton odblokował samochód, ale nie otworzył mi drzwi.
Otworzyłem sam.
Zanim wsiadłem, zwróciłem się do Marka po raz ostatni.
„Powinieneś był zapytać mnie o prawdę, kiedy jeszcze miała znaczenie”.
Potem wsiadłem do samochodu.
Kiedy Norton odjeżdżał, spojrzałem na siłownię.
Przez dwadzieścia lat myślałem, że ten pokój należy do Miriam.
Ale czekało tylko, aż przestanę pozwalać jej trzymać mikrofon.
Zatrudniłem kogoś, kto będzie przy mnie przez jedną noc.
Ale odszedłem z kobietą, u boku której powinienem był stać od początku.
Wyszedłem sam.
