CZĘŚĆ 1
Zatrudniłam aktora, żeby stał u mego boku na zjeździe absolwentów, bo nie wierzyłam, że dam radę sama stawić czoła mojemu dawnemu prześladowcy i byłemu mężowi. Myślałam, że płacę tylko za jeden wieczór odwagi. Ale kiedy moja prześladowczyni go rozpoznała, historia, którą wokół mnie zbudowała, w końcu zaczęła się walić.
Tego popołudnia, gdy ostatni student literatury opuszczał salę wykładową, wymazałem z tablicy słowa „Niewiarygodny Narrator”.
„Pamiętajcie” – zawołałem za nimi – „osoba opowiadająca historię nie zawsze mówi prawdę”.
Kilku uczniów się roześmiało, a ja na chwilę poczułem spokój.
Wtedy mój telefon zawibrował.
Wiadomość była od Miriam.
„Przyjdź na nasze spotkanie. Wszyscy będą. Nawet twój były, Mark – teraz mój narzeczony. Nie możemy się doczekać, żeby cię zobaczyć. Buziaki.”
W jednej sekundzie znów miałam siedemnaście lat.
Miriam uprzykrzyła mi lata licealne. Wyśmiewała moje używane swetry, książki z biblioteki i sposób, w jaki odpowiadałam na pytania na lekcjach. Tak często nazywała mnie „Miss Perfect”, że ludzie przestali nazywać mnie Daphne.
Lata później odnalazła Marka, mojego męża, i opowiedziała mu nową historię o mnie. Według niej byłam zimna, osądzająca, trudna i niemożliwa do pokochania.
I Mark jej uwierzył.
Zanim zdałem sobie sprawę, co się dzieje, głos Miriam już wkroczył do mojego małżeństwa.
Przez dwa tygodnie, każdej nocy wpatrywałem się w to zaproszenie.
Pewnego popołudnia moja przyjaciółka Claire znalazła mnie w moim biurze i przeczytała wiadomość.
„Usuń to” – powiedziała. „Nie idziesz”.
„Jeśli nie pójdę, powie wszystkim, że bałam się pokazać twarz”.
„Pozwól jej mówić.”
„W tym tkwi problem” – powiedziałem cicho. „Zawsze tak robiłem”.
Wyraz twarzy Claire złagodniał.
„To nie idź sam.”
Tej nocy otworzyłem laptopa i zrobiłem coś, co mój zmęczony, zraniony umysł uznał za logiczne.
Zatrudniłem aktora jako osobę towarzyszącą.
Nie chłopaka. Nie romantycznej randki. Tylko aktora z prawdziwej agencji na jedno spotkanie towarzyskie. Nie potrzebowałam miłości. Potrzebowałam kogoś obok siebie, kto jeszcze nie słyszał wersji Miriam o tym, kim jestem.
Nazywał się Norton.
Spotkaliśmy się dwa dni przed zjazdem w kawiarni niedaleko kampusu. Przyszedł w szarej marynarce, spokojny, przystojny i na tyle profesjonalny, że skłonił mnie do refleksji nad wyjściem tylnymi drzwiami.
„Ty jesteś Daphne?” zapytał.
“Niestety.”
Jego usta lekko się wygięły. „Aż tak źle?”
„Zatrudniam nieznajomego, żeby pomógł mi przetrwać zjazd absolwentów. Ty mi powiedz”.
“Sprawiedliwy.”
Usiadł naprzeciwko mnie i omówił szczegóły.
„Żadnego udawanego romansu. Żadnych pocałunków. Żadnego grania zazdrości” – powiedział. „Twoje notatki były bardzo wyraźne”.
„Uczę angielskiego” – odpowiedziałem. „Nienawidzę taniej literatury”.
Roześmiał się i wreszcie trochę się rozluźniłem.
„Jaka więc jest moja rola?”
„Niezawodny świadek” – powiedziałem. „Miriam dręczyła mnie latami. Potem pomogła zniszczyć moje małżeństwo, karmiąc mojego byłego takimi samymi kłamstwami. Teraz zaprosiła mnie, żebym patrzył, jak stoi u jego boku”.
Twarz Nortona się zmieniła. Nie ze współczucia, ale ze skupienia.
„To okrutne.”
„Ona jest naprawdę dobra w byciu okrutną.”
„Chcesz, żebym udawał, że jesteśmy razem?”
„Nie” – powiedziałem. „Nie chcę kłamać więcej niż to konieczne. Chcę tylko jednej nocy, w której nie będę czuł, że muszę przepraszać za to, że istnieję”.
Norton skinął głową.
„A potem, kiedy spojrzy na ciebie, jakby wygrała”, powiedział, „spójrz wstecz”.
Oczy mnie piekły.
„Sprawiasz, że to brzmi łatwo.”
„Nie powiedziałem, że łatwo” – odpowiedział. „Powiedziałem, że możliwe”.
Podpisał kontrakt.
„Niezawodny świadek” – powiedział. „Żadnego udawanego romansu. Żadnych kłamstw, których nie da się cofnąć. Umowa.”
CZĘŚĆ 2
W piątkowy wieczór zmieniałam sukienkę trzy razy, zanim wybrałam tę granatową, w której czułam się widoczna, ale jednocześnie nie byłam narażona na niebezpieczeństwo.
Kiedy Norton zapukał o siódmej, otworzyłem drzwi, zanim zdążyłem stracić odwagę.
W samochodzie zauważył moje drżące ręce.
„Chcesz poćwiczyć?”
„Nie. Jeśli będę ćwiczyć, będę brzmieć jak wyćwiczony. Byłem fatalny w dramacie”.
W szkole muzyka rozlewała się z sali gimnastycznej. Nad drzwiami wisiał transparent z napisem „Zjazd absolwentów”, jasny i radosny, jakby ten budynek nigdy mnie nie nauczył, jak mały może się czuć człowiek.
Moja ręka zacisnęła się na torebce.
„Nie mogę tego zrobić.”
Norton wyłączył silnik.
„Możesz” – powiedział. „Ale nie musisz udawać, że to łatwe”.
Wpatrywałem się w drzwi siłowni.
„Ona chce, żebym chodził mały.”
„To nie rób tego.”
Więc wyszedłem.
Norton podał mu ramię.
Wziąłem to.
Gdy tylko weszliśmy, ludzie się odwrócili. Niektórzy szeptali. Siedemnastoletnie ja natychmiast rozejrzałem się za najbliższym wyjściem.
Potem pojawiła się Miriam.
Poruszała się po pokoju, jakby był jej własnością. Mark szedł pół kroku za nią, starszy, niż pamiętałem, i mniej pewny siebie, niż się spodziewałem.
„Daphne” – powiedziała Miriam, rozkładając ramiona. „Naprawdę przyszłaś”.
„Tak.”
Jej wzrok przesunął się na Nortona.
„No cóż. Przyprowadziłeś kogoś.”
„To jest Norton.”
Norton wyciągnął rękę.
“Miło mi cię poznać.”
Miriam zignorowała to i spojrzała na niego od stóp do głów.
„Ktoś zajmuje się działalnością charytatywną”.
Gorąco uderzyło mi do twarzy.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Norton przechylił głowę.
„Zazdrość jest grzechem, proszę pani.”
Kilka osób w pobliżu się roześmiało. Uśmiech Miriam stał się sztywny.
Mark odchrząknął.
„Wyglądasz dobrze, Daphne.”
„Dziękuję, Marku.”
Spojrzał na Miriam, a potem na mnie.
„Cieszę się, że przyszedłeś.”
Chciałem zapytać, czy kiedykolwiek zastanawiał się, czy Miriam kłamała. Zamiast tego powiedziałem: „Dobrze widzieć znajome twarze”.
Miriam cicho się zaśmiała.
„Och, Daphne. Nadal taka ostrożna.”
I znowu to samo.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Ale tym razem się nie wycofałem.
„Norton i ja pójdziemy obejrzeć tablicę pamiątkową” – powiedziałem i odszedłem, zanim Miriam zdążyła odpowiedzieć.
Przy stole leżał nasz rocznik szkolny otwarty na stronie kółka teatralnego. Miriam uśmiechała się z centralnej części sceny. Ja stałem w kącie, trzymając programy.
Norton pochylił się bliżej.
„Byłeś w teatrze?”
„Nie. Ja napisałem notatki do programu. Miriam powiedziała, że mam twarz do występów za kulisami.”
Kobieta siedząca przy stole zwróciła się w moją stronę.
„Daphne? Pamiętam te notatki. Były zabawne.”
