„Więc przegapiłem to.”
Dan poprawił siedzenie i pokręcił głową.
“NIE.”
Zmarszczyłem brwi.
“Przegapił to.”
„Uczę cię. Biegnę za tobą. Widzę twoją twarz, gdy po raz pierwszy zdajesz sobie sprawę, że robisz to sam”.
Spojrzał na mnie.
„To jego rzeczy należało tęsknić, Lily. Nie twoje.”
Dan wyciągnął kierownicę.
“Nie zrobiłeś tego.”
Spojrzałem na niego i na rower.
„Oczekujesz, że dzisiaj się czegoś nauczę?”
“Wziąłem dzień wolny.”
“Nigdy nie bierzesz dni wolnych.”
„Tak, kiedy moje dziecko skończy 16 lat.”
Moje dziecko.
Powiedział to tak swobodnie, że nie zauważył, jak to na mnie wpłynęło.
Dan potoczył rower w stronę podjazdu.
“Zaraz upadnę.”
“Zdecydowanie.”
“Dan.”
„Prawdopodobnie więcej niż raz.”
Spojrzałam na niego gniewnie.
Uśmiechnął się.
„Ale nie puszczę cię, dopóki nie będziesz gotowy.”
Dwadzieścia minut później siedziałem na rowerze, a Dan trzymał oparcie siodełka.
“Patrzeć w przyszłość.”
“Ja jestem.”
“Patrzysz na oponę.”
„To dlatego, że opona próbuje mnie zabić”.
“Pedał.”
Nacisnąłem w dół.
Rower ruszył.
Krzyczałem.
Dan zaśmiał się za mną.
“Kontynuować!”
Udało nam się przebyć 20 stóp zanim postawiłem obie stopy.
„Jeszcze raz” – powiedział.
“NIE.”
“Ponownie.”
Więc tak zrobiliśmy.
Dwadzieścia stóp zmieniło się w 30.
Trzydzieści stało się połową bloku.
Pewnego razu wjechałem na trawnik pani Palmer.
O 9:30 koszula Dana była przemoczona.
O dziesiątej byłam w stanie przejechać prawie całą ulicę, pod warunkiem, że czułam jego dłoń trzymającą siedzenie za mną.
Ta ręka stała się wszystkim.
Za każdym razem, gdy się zachwiałem, ono mnie stabilizowało.
Za każdym razem, gdy wpadałam w panikę, Dan był przy mnie.
“Oczy w górę.”
“Patrzę w górę.”
“Spójrz, dokąd chcesz iść.”
Spróbowałem jeszcze raz.
Minąłem podjazd pani Palmer.
Następnie czerwona skrzynka pocztowa.
Potem dąb.
“Robię to!”
“Jesteś.”
Jechałem szybciej.
“Dan, patrz!”
Brak odpowiedzi.
“Dan?”
Spojrzałem wstecz.
Był 20 jardów za mną.
Stoi na środku ulicy i uśmiecha się.
Wpadłem w panikę, uderzyłem w krawężnik i wylądowałem w czyjejś trawie.
Dan przybiegł.
“Wszystko w porządku?”
“Puść!”
“Jechałeś!”
“Powiedziałeś, że nie puścisz.”
Powiedziałem, że nie puszczę cię, dopóki nie będziesz gotowy.
“Nie byłem gotowy!”
Wskazał na ulicę.
„Przejechałeś pół bloku.”
„Bo myślałam, że mnie trzymasz.”
“Dokładnie.”
Spojrzałam na niego.
Wtedy zacząłem się śmiać.
Dan wyciągnął rękę.
“Ponownie?”
Wziąłem to.
“Ponownie.”
Około południa mogłem już jechać sam.
Wtedy mój telefon zawibrował.
Madison.
PRZYCHODŹCIE WCZEŚNIEJ DO SZKOŁY. WSZYSCY PRZYCHODZĄ SWOJE SAMOCHODY.
Spojrzałem na żółty rower.
Szkoła była oddalona o niecałe dwa mile.
„Myślisz, że mógłbym tam pojechać?”
Dan skrzywił się.
“Dzisiaj?”
