Trzęsł mniejszymi gałęziami, aż jabłka spadły.
Gdy niektóre gałęzie nie chciały wypuścić owoców, wspiął się na drzewo i potrząsał nimi, aż pękały.
Następnie wyniósł jabłka na podwórko i wyrzucił je.
Odbył sześć podróży.
Przy ostatnim zdjęciu sprawiał wrażenie zmęczonego i zatrzymał się tuż przed kamerą, żeby złapać oddech.
Jego twarz była czysta.
Obejrzałem ten materiał dwa razy.
Później wiedziałem dokładnie, co zrobię.
Przygotowując się, zostawiłam złamane gałęzie tam, gdzie były, ale zebrałam każde jabłko.
Dokładnie o drugiej w nocy poszedłem do piwnicy i zebrałem przygotowane rzeczy.
Dziesiątki papierowych metek, sznurek, rękawiczki, taczka i duży kawałek tektury plakatowej.
Przez następne trzy godziny przyczepiałem ponumerowaną etykietę do każdego jabłka, które pozostało całe.
Na każdym tagu widniał następujący napis:
„Zdjęto z drzewa Sloane bez pozwolenia”.
Następnie zaniosłem je na trawnik Ryana.
Nie rzucałem nimi.
Nie uszkodziłem jego kwiatów i nie tknąłem jego domu.
Ułożyłem jabłka w idealnych rzędach.
Od jednego do 245.
Na środku umieściłem znak.
„Wydaje się, że silny wiatr wieje w obie strony.”
Potem poszłam do domu i zrobiłam kawę.
Ryan odkrył je o 6:30 rano
Jego krzyki obudziły połowę ulicy.
„Co to do cholery jest?”
Wyszedłem na ganek.
Stał pośrodku swojego podwórka, ubrany w spodnie od piżamy i bez butów.
„Wczoraj w nocy musiał wiać naprawdę mocno” – powiedziałem.
„Musiałeś to zrobić.”
„Może wiatr; w przeciwnym razie nie wiem, o czym mówisz.”
„Jesteś szalony. Natychmiast zgłoszę cię do wspólnoty mieszkaniowej”.
„Zrób, co możesz”, odpowiedziałem.
On głupio poszedł i złożył doniesienie, wpadając prosto w pułapkę, którą na niego zastawiłem.
Mira przybyła 20 minut później.
Ryan spotkał ją na ulicy.
„Spójrz na to” – powiedział. „Zasypała mój ogród śmieciami”.
Mira spojrzała na rzędy.
Potem spojrzała na mój znak.
Jej usta drgnęły, lecz się nie uśmiechnęła.
„Sloane, ty to zrobiłaś?”
“Tak.”
Ryan wskazał na mnie.
„Teraz się do tego przyznaje”.
„Mam też nagranie, na którym widać, jak jabłka zrywano z mojego drzewa i rozrzucano po moim ogrodzie”.
Twarz mu zbladła.
„Musimy to zobaczyć, żeby wszyscy wiedzieli, dlaczego zrobiłem to, co zrobiłem”.
Mira zwróciła się ku Ryanowi.
„Ty to zainicjowałeś?”
„Nie” – odpowiedział gwałtownie, mając jeszcze siłę, by skłamać.
Podniosłem telefon.
Rozpoczęło się odtwarzanie nagrania z kamery szlakowej.
Można było zobaczyć Ryana wspinającego się na płot, noszącego wiadra, wyrywającego gałęzie i zrzucającego jabłka na moje podwórko.
Nikt się nie odezwał, dopóki nagranie się nie skończyło.
Wtedy Ryan powiedział: „Te gałęzie wisiały nad moją posesją”.
Mira ponownie obejrzała nagranie.
„Nawet gdyby tak było, to i tak zrobiłeś o wiele więcej niż tylko zniszczyłeś drzewo”.
„Ona zmontowała ten film”.
„Nie zrobiłem tego.”
„Miałem prawo to zrobić. To drzewo szpeci też moją posesję”.
Wyraz twarzy Miry stwardniał.
„Nie miałeś prawa wchodzić na jej podwórko, ścinać drzewa, łamać gałęzi ani wyrzucać owoców”.
Ryan wskazał na jabłka.
„I ona ma prawo to zrobić?”
Mira spojrzała na mnie.
„Technicznie rzecz biorąc, umieszczanie przedmiotów na cudzej posesji nie jest wskazane”.
„Usunę je.”
„Po udokumentowaniu”.
Ryan wpatrywał się w nią.
„Bierzesz jej stronę?”
„Jestem po stronie dowodów w postaci nagrań wideo”.
Kilku sąsiadów zebrało się na chodniku.
Patel z drugiej strony ulicy spojrzał na Ryana i powiedział: „Wszedłeś na jej podwórko o północy?”
Zignorował ją.
