Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego snułam teorie. Czytałam artykuły o uwodzeniu, manipulacji w internecie, nastolatkach wciąganych w sprawy, których ich rodzice się nie spodziewali. Każdy nagłówek wywoływał we mnie nową wersję tego samego strachu: coś się działo, a ja byłam ostatnią osobą, która się o tym dowiedziała.
„Co on zrobił?”
Przyglądałem się, jak mój syn robi pompki na podwórku, i zobaczyłem nieznajomego.
Tego popołudnia Karen przyłapała mnie przed sklepem spożywczym. Byłam w nastroju typowym dla mam, które mają ochotę wręczyć komuś granat owinięty w bibułkę.
„Słyszałeś, co Lucas zrobił dziś rano?”
Ścisnęło mnie w żołądku. „Co on zrobił?”
Dostaniesz to, na co zasługujesz.
„Przeszedł tuż obok Tylera i jego przyjaciół. Nikt go nie rozpoznał”.
„Cóż, nie jestem zaskoczony” – powiedziałem. „Bardzo się zmienił przez lato. Schudł, poprawił formę, zmienił fryzurę. Stał się takim przystojnym młodym mężczyzną”.
Karen ściszyła głos.
„Lucas zdał sobie sprawę, że go nie poznali, odwrócił się, spojrzał Tylerowi prosto w oczy i powiedział: »Dostaniesz to, na co zasługujesz«. Po czym po prostu odszedł”.
“Nic się nie stało, mamo.”
Jechałem do domu z rękami zaciśniętymi na kierownicy, słysząc w myślach słowa Lucasa: „ Dostaniesz to, na co zasługujesz”. Co właściwie miał na myśli? I dlaczego zabrzmiało to mniej jak pewność siebie, a bardziej jak ostrzeżenie?
****
Tego wieczoru stałam w jego drzwiach z kubkiem herbaty, który zrobiłam sobie na wymówkę. Pisał, a na jego szczęce migotało niebieskie światło.
„Więc… co się dzisiaj wydarzyło z Tylerem?”
“Nic.”
„Czy nadal to robisz?”
„Karen powiedziała mi, co mu powiedziałeś.”
Spojrzał w górę. Na sekundę jego twarz się otworzyła, jakby miał zamiar coś wyjaśnić.
Wtedy zobaczył to, co miałem na twarzy i znowu otworzył okiennicę.
“Nic się nie stało, mamo.”
Zaniosłam nietkniętą herbatę do kuchni, powtarzając sobie, że jutro w końcu złapię to, co nadchodzi.
Już czekałam przy stoliku z jego telefonem.
****
Tej nocy, gdy brał prysznic, zobaczyłam, jak na jego telefonie zaświeciło się powiadomienie.
„Czy nadal to robisz?”
Trzy kropki. A potem jego odpowiedź: „Jutro”.
Stanęłam w kuchni i przeczytałam tekst dwa razy, a potem trzeci raz, aż w końcu słowo „jutro” przestało oznaczać cokolwiek poza niebezpieczeństwem.
„Widziałem wiadomość”.
Kiedy Lucas zszedł na dół, czekałam już przy stole, a jego telefon leżał między nami ekranem do dołu.
“Siedzieć.”
“Mamo, co…”
Przesunąłem telefon w jego stronę.
“Co mam myśleć?”
„Widziałem wiadomość. Ktoś pytał, czy nadal to robisz. Powiedziałeś jutro. Kto ci każe coś robić jutro, Lucas?”
Spojrzał na telefon, potem na mnie, a ja zobaczyłem, jak coś w jego twarzy się zamyka.
“To nic.”
„To nic takiego. Obserwowałem cię całe lato. Laptop, późne noce, sposób, w jaki ukrywasz ekran. A teraz Karen mówi mi, że spojrzałeś Tylerowi w oczy i powiedziałeś mu, że dostanie to, na co zasługuje. Co mam myśleć, Lucas?”
„Myślę, że ktoś tobą manipuluje.”
„Przesłuchanie”.
“Wiesz, co mam na myśli.”
„Nie, naprawdę nie”. Jego głos stał się beznamiętny. „Powiedz mi, co twoim zdaniem robię. Powiedz to na głos”.
Nie mogłem. Bo każda możliwość, którą przećwiczyłem w głowie, brzmiała szaleńczo w chwili, gdy otworzyłem usta. Więc zrobiłem to, co zawsze. Wypisałem.
“Ty nigdy nie słuchasz.”
„Myślę, że ktoś tobą manipuluje. Myślę, że ta dziewczyna jest w coś zamieszana. Myślę, że wciągasz się w coś, czego nie rozumiesz. W coś, co może zrujnować twoje życie albo…”
“Zatrzymywać się.”
“Lucas.”
„Nigdy nie słuchasz”. Wstał tak szybko, że krzesło zaskrzypiało. „Po prostu decydujesz, co się dzieje, a potem panikujesz. Cały rok. Całe lato. Zadajesz mi sto pytań dziennie i żadne z nich nie jest prawdziwe”.
Gdybym pozwolił mu odejść, ktoś mógłby ucierpieć.
“Usiąść.”
„To nie są pytania, mamo, to inwentaryzacja. Sprawdzasz, czy jestem tutaj, a potem idziesz się martwić gdzie indziej”.
Powiedziałem, żebyś usiadł.
“NIE.”
