Cała szóstka stanęła pod girlandami światełek na ścianach ośrodka i śpiewała bezpośrednio do Sama i Jennie, którzy siedzieli sparaliżowani z trójką zmęczonych dzieci i wyrazami twarzy ludzi, którzy nie spodziewali się, że zostaną pociągnięci do odpowiedzialności publicznej, a towarzyszyły im chórki.
Cały taras przyłączył się do chóru. Nawet Matt śpiewał.
***
Później tej nocy Judy usiadła obok mnie na leżaku przy basenie i patrzyła na wodę.
„Zasłużyłaś na to, żeby zobaczyć ocean jako czyjś gość, Carol. Nie jako czyjaś pracownica.”
To mnie prawie rozpłakało. Zamiast tego wbiłam paznokcie w dłoń.
„Jak na emerytowaną księgową jesteś bardzo dramatyczna” – powiedziałem jej.
Pociągnęła nosem. „Wszyscy najlepsi ludzie tacy są”.
To mnie prawie doprowadziło do płaczu.
Reklama
Następnego ranka, podczas wymeldowania, Patty pochyliła się nad recepcjonistką i zapytała wyraźnie: „Czy oferują Państwo zajęcia dla rodziców w ramach pakietu hotelowego, czy to kwestia sezonu?”
Recepcjonistka parsknęła tak głośno, że musiała udawać, że kaszle do drukarki.
Na zewnątrz Flamingo Six przytulało mnie po kolei. Judy pogroziła palcem Samowi. „Jeśli jeszcze raz wykorzystasz tę kobietę, jesteśmy o krok od czatu grupowego”.
Odjechali, trąbiąc i machając ręcznikami plażowymi jak flagami. Dzieci błagały, żeby zabierać je na każdą kolejną podróż. Nawet Jennie była zbyt zmęczona, żeby protestować.
Przez pierwsze 20 minut droga do domu była cicha. Tak właśnie podróżują wyrzuty sumienia.
„Jeśli jeszcze raz wykorzystasz tę kobietę, jesteśmy na czacie grupowym od ciebie.”
Reklama
W końcu Jennie się odezwała. „Przepraszam. Pomyślałam, że moglibyśmy skorzystać z twojej pomocy i sprawić, żeby brzmiało to lepiej, niż było w rzeczywistości”.
Sam chwycił kierownicę. „Mamo, ja też przepraszam”.
„Gdybyś zapytał mnie szczerze”, powiedziałem, „opiekowałbym się wnukami przez cały tydzień”.
Skinął głową, jego oczy zaszły łzami. „Wiem”.
„Nie” – odparłem łagodnie. „Nie zrobiłeś tego! Dlatego to się stało”.
Potem opowiedziałam mu o tym, co było najważniejsze. Skorzystanie z oceanu, żeby mnie tam dostać, było głębsze niż lista. Mój syn wiedział, co to dla mnie znaczy. Wiedział, że jego ojciec zawsze obiecywał, że mnie kiedyś zabierze, i nigdy nie wrócił ze służby, żeby to zrobić. Znał to niedokończone marzenie, a mimo to rzucił mi je jak przynętę.
Jego ojciec zawsze obiecywał, że mnie kiedyś zabierze, ale nigdy nie wrócił ze służby, aby to zrobić.
Reklama
Twarz Sama stężała. Jennie nic nie powiedziała, co samo w sobie było swego rodzaju wyznaniem.
Susie pochyliła się do przodu. „Czy babcie-flamingi mogą przyjść następnym razem?”
To rozśmieszyło nas wszystkich, nawet Jennie, wbrew jej woli.
***
Po powrocie do domu powoli się rozpakowałem.
Piasek wsypał się wszędzie. Odwróciłam kapelusz do góry nogami i pozwoliłam muszelkom, które zebrałyśmy z dziećmi, wpaść mi w dłoń. Małe białe, jedna z różowym brzegiem, która, jak twierdziła Susie, wyglądała na szczęśliwą, i płaska, szara, którą Matt dał mi bez przemowy, bo niektóre prezenty nie wymagają słów.
„Czy babcie-flamingi mogą przyjść następnym razem?”
Reklama
Postawiłam je na kominku obok oprawionego zdjęcia Jeremy’ego.
„No cóż” – powiedziałem mu cicho. „W końcu zobaczyłem ocean”.
W domu było cicho, jak zawsze wieczorami, ale nie czułem się już tak samotny jak wcześniej. Po raz pierwszy od lat nie czułem się mały w towarzystwie bliskich.
Nie byłam darmową nianią. Byłam matką. I babcią.
A jeśli mój syn i jego żona kiedykolwiek o tym zapomną, Flamingo Six nadal będzie miało moje dane!
„W końcu zobaczyłem ocean”.
