Siedzący w pobliżu goście obrócili się tak szybko, że ich krzesła niemal zaskrzypiały.
Tymczasem dzieci uznały, że sześć starszych kobiet, które nie bały się publicznego upokorzenia, jest ciekawszych od wszystkiego, co zaplanowali dla nich rodzice.
Susie nauczyła się składać serwetki w łabędzie. Matt grał w karty i śmiał się tak głośno, że mleko leciało mu nosem. Brad zaczął nazywać Patty „kapitan Judy”, mimo że Patty nie miała na imię Judy i nikt go nie poprawiał, bo radość nie musi być adekwatna.
Za każdym razem, gdy Sam lub Jennie próbowali zwrócić się do mnie o pomoc, pojawiał się Flaming.
„Przepraszam” – mówiła Marlene. „Carol ma terapię muszlową”.
„Nie mogę” – dodała kiedyś Judy. „Ma podwójną rezerwację na jogę z margaritą”.
W pewnym momencie Sam niósł trzy torby plażowe, wózek dziecięcy i jedno krzyczące dziecko, gdy tymczasem siostra Patty, Brenda, krzyknęła: „O, spójrz, w końcu odkrył rodzicielstwo!”
Taras przy basenie wybuchnął śmiechem.
Jennie wyglądała, jakby chciała, żeby ziemia pod nią się rozstąpiła.
Tego wieczoru Judy oczarowała dyrektora ds. zajęć dodatkowych i przejęła listę zapisów na karaoke z pewnością siebie kobiety, która przetrwała menopauzę i nie boi się już ludzkich organizmów.
Zadedykowali mi „Szacunek”.
Cała szóstka stanęła pod girlandami świetlnymi na oświetleniu ośrodka i śpiewała bezpośrednio do Sama i Jennie, którzy siedzieli sparaliżowani z trójką wyczerpanych dzieci i minami ludzi, którzy nie spodziewali się, że publicznie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, śpiewając chórki.
Cały taras przyłączył się do akcji.
Nawet Matt śpiewał.
Później tej nocy Judy usiadła obok mnie na leżaku przy basenie i patrzyła na wodę.
„Zasłużyłaś na to, żeby zobaczyć ocean jako czyjś gość, Carol. Nie jako czyjaś pracownica.”
To mnie prawie rozpłakało. Zamiast tego wbiłam paznokcie w dłoń.
„Jak na emerytowaną księgową jesteś bardzo dramatyczna” – powiedziałem jej.
Pociągnęła nosem. „Wszyscy najlepsi ludzie tacy są”.
Następnego ranka, podczas wymeldowania, Patty pochyliła się nad recepcjonistką i zapytała wyraźnie: „Czy w pakiecie z noclegiem oferują Państwo zajęcia dla rodziców, czy to kwestia sezonowa?”
Recepcjonistka parsknęła tak głośno, że musiała udawać, że kaszle do drukarki.
Na zewnątrz Flamingo Six przytuliło mnie po kolei. Judy pogroziła palcem Samowi.
„Jeśli jeszcze raz wykorzystasz tę kobietę, jesteśmy na czacie grupowym.”
Odjechali, trąbiąc i machając ręcznikami plażowymi jak flagami. Dzieci błagały, żeby zabierać je na każdą kolejną podróż. Nawet Jennie była zbyt zmęczona, żeby protestować.
Przez pierwsze dwadzieścia minut podróż do domu przebiegała w ciszy.
Tak wędruje wyrzut sumienia.
W końcu Jennie przemówiła.
„Przepraszam. Pomyślałem, że moglibyśmy skorzystać z twojej pomocy i sprawić, żeby brzmiało to lepiej, niż było.”
Sam chwycił kierownicę.
„Mamo, ja też przepraszam.”
„Gdybyś zapytał mnie szczerze”, powiedziałem, „opiekowałbym się wnukami przez cały tydzień”.
Skinął głową, jego oczy zaszły łzami. „Wiem.”
„Nie” – powiedziałem łagodnie. „Nie zrobiłeś tego. Dlatego to się stało”.
Potem opowiedziałam mu o tym, co było najważniejsze. Wykorzystanie oceanu, żeby mnie tam zaprowadzić, bolało bardziej niż lista. Mój syn wiedział, ile ocean dla mnie znaczy. Wiedział, że jego ojciec zawsze obiecywał, że kiedyś mnie zabierze, ale nigdy nie dostał szansy. Znał to niedokończone marzenie, a mimo to rzucił je we mnie jak przynętę.
Twarz Sama stężała.
Jennie nic nie powiedziała, co samo w sobie było swego rodzaju wyznaniem.
Susie pochyliła się do przodu. „Czy babcie-flamingi mogą przyjść następnym razem?”
To rozśmieszyło nas wszystkich, nawet Jennie, wbrew jej woli.
Po powrocie do domu powoli się rozpakowałem.
Piasek wsypał się wszędzie. Odwróciłam kapelusz do góry nogami i pozwoliłam muszelkom, które zebrałyśmy z dziećmi, wślizgnąć się w moją dłoń. Małe białe, jedna z różowym brzegiem, o której Susie upierała się, że przynosi szczęście, i płaska, szara, którą Matt dał mi bez przemówienia, bo niektóre prezenty nie wymagają słów.
Postawiłam je na kominku obok oprawionego zdjęcia Jeremy’ego.
„No cóż” – powiedziałem mu cicho. „W końcu zobaczyłem ocean”.
W domu panowała cisza, jak zawsze wieczorem, ale nie czułam się już tak samotna. Po raz pierwszy od lat nie czułam się mała obok ludzi, których kochałam.
Nie byłam darmową nianią.
Byłam matką.
I babcia.
A jeśli mój syn i jego żona kiedykolwiek o tym zapomną, Flamingo Six nadal będzie miało moje dane.
