Pokręciła głową, wciąż się uśmiechając. „Dobra, punkty za wysiłek”.
Gdy podano nam napoje, wyciągnęła telefon. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Dokumentuję swoją kulinarną podróż”.
„Dobrze? Zrób na mnie wrażenie.”
„Do dzieła. Mój talerz nigdy nie wyglądał tak dobrze”.
Zrobiła zdjęcie, potem jedno z nas. „Uśmiechnij się. Moi przyjaciele będą żądać dowodu, że istniejesz”.
Uśmiechnąłem się. „Powiedz im, że przeżyłem pierwszą rundę”.
Chloe puściła oko. „Och, jeszcze za wcześnie”.
Stuknęliśmy się kieliszkami, w pomieszczeniu panował szum, a rozmowy toczyły się, jakbyśmy robili to już setki razy.
Przez chwilę myślałem, że może źle ją oceniłem. Może Chloe była po prostu odważna, nie miała pretensji do niczego.
„Moi przyjaciele będą żądać dowodu twojego istnienia.”
Zakończyliśmy jeść i byłem już prawie odprężony, gdy Maya sprzątnęła talerze.
Potem czek został położony na środku stołu. Chloe nie sięgnęła po niego.
Spojrzałem na nią, a potem na rachunek. Sam homar kosztował ją 150 dolarów. Dodając wino, deser i dodatki, jej porcja stanowiła ponad połowę.
Wyciągnąłem kartę. „Dobra. Podzielimy się tym, jak umówiliśmy, dobrze?”
Chloe odchyliła się do tyłu, uśmiechając się, jakby zrozumiała żart, który przegapiłem. „Nie zapłacę”.
Wpatrywałem się, niemal oczekując jej śmiechu. „Co?”
Sam homar kosztował 150 dolarów.
Wzruszyła ramionami. „Jesteś mężczyzną. Mężczyźni płacą, prawda? Zawsze tak robiłam”.
Zrobiło mi się gorąco w uszach. „Ale… zgodziłeś się rozstać”.
Sięgnęła po telefon i bezmyślnie przewijała ekran. „Tak… ale nie sądziłam, że będziesz to mówił poważnie. Mężczyźni nigdy tego nie robią”.
Zapadła między nami chwila ciszy.
We mnie obudziło się coś starego i znajomego, wspomnienia czasów, gdy czułam się mała, jakby moje uczucia nie miały znaczenia, jakbym mogła przeprosić za to, że oczekiwałam sprawiedliwości.
„Ty jesteś tym facetem. Mężczyźni płacą, prawda?”
Ale mówiłam spokojnie, starając się nie ustąpić.
„Mówiłam poważnie” – powiedziałam cicho.
Chloe przewróciła oczami, a jej usta wykrzywiły się w półuśmiechu. „Naprawdę zamierzasz się skompromitować przy kolacji, Evan? Przed tymi wszystkimi ludźmi?”
„Czemu miałbym się wstydzić, że chcę tego, na co się zgodziliśmy?”
Zaśmiała się lekko, niemal z politowaniem. „Boże, ale jesteś uparty”.
Chloe przewróciła oczami.
Odłożyłem widelec. „Umówiliśmy się, że się podzielimy”.
Spojrzała gdzieś poza mnie, jakby szukając wyjścia, ale go nie znalazła.
„Cóż… może zmieniłem zdanie”.
Maya podeszła ponownie, trzymając w jednej ręce stos talerzy. Wydawało się, że wyczuwa narastające napięcie.
„Czy u ciebie wszystko w porządku?”
Chloe posłała jej szybki uśmiech. „Wszystko w porządku. To tylko drobne nieporozumienie w sprawie rachunku”.
„Czy u ciebie wszystko w porządku?”
Spojrzałem Mai w oczy. „Umówiliśmy się, że podzielimy się rachunkiem. A teraz ona mówi, że tego nie zrobi”.
Chloe prychnęła, odwracając się do Mai. „Szczerze mówiąc, on robi aferę z niczego. Mężczyźni płacą za randki. Tak po prostu jest”.
Maya zamilkła, patrząc na Chloe jeszcze przez chwilę. „Właściwie, chyba cię pamiętam. Nie byłaś tu przypadkiem dwa tygodnie temu? Ten sam stolik, inny facet?”
Chloe zesztywniała. „Co? Nie. To nie ja”. Jej głos opadł.
„Ten sam stolik, inny facet?”
Ale Maya nawet nie mrugnęła okiem. „Zamówiłeś homara, prawda? I była podobna rozmowa o rachunku. Tego wieczoru twój randka zapłaciła swoją połowę i odeszła. Ty nie”.
Przy stole wokół nas zapadła cisza. Czułem, że ludzie teraz słuchają, obserwują.
Obserwowałem, jak brawura Chloe słabnie. „Może się mylisz”.
Maya pokręciła głową. „Nie pamiętam. Pamiętam twarze”. Zrobiła pauzę, po czym dodała: „Daj mi chwilę. Idę po mojego menedżera”.
Chloe się wyprostowała. „To nie jest konieczne”.
„Może się mylisz.”
