W domu zrobiło się ciszej w ciągu sześciu miesięcy od śmierci Richarda (Richiego). Jego kubek do kawy wciąż stał na półce, tam gdzie go zostawił. Niektórymi porankami, przechodząc obok kuchni, przysięgałam, że czułam zapach jego wody kolońskiej unoszący się w drzwiach.
Mia i ja byliśmy jak dwa serca w domu zbudowanym dla trzech osób. Kiedyś była hałaśliwym dzieckiem. Teraz przemieszczała się między pokojami, jakby przepraszała za zajmowanie przestrzeni.
Mia weszła, upuściła plecak i zamarła, gdy go zobaczyła.
Ulotka szkolna dotarła do domu w poniedziałek, cała w różowych literach, z brokatowymi wykończeniami i napisem „Taniec ojca z córką, piątkowy wieczór” wydrukowanym na przodzie.
Reklama
Położyłem go na blacie i czekałem.
Mia weszła, upuściła plecak i zamarła, gdy go zobaczyła.
„Nie idę” – powiedziała.
“Kochanie.”
„Mamo, proszę. Nie.”
Odwróciła się i weszła po schodach. Drzwi jej sypialni zamknęły się cicho, co jakimś cudem zabolało bardziej niż trzaśnięcie.
Co roku, bez wyjątku, kupował Mii mały bukiet różowych goździków.
Reklama
Stałam przy ladzie, trzymając tę różową ulotkę, i myślałam o Richiem. Co roku, bez wyjątku, kupował Mii mały bukiet różowych goździków. Pukał do jej drzwi jak dżentelmen umawiający się na randkę.
„Panno Mio” – mawiał, kłaniając się – „powóz czeka”.
Za każdym razem chichotała, chowając dłonie w dłoniach.
Wszedłem po schodach i zapukałem do jej drzwi.
„Mia? Mogę wejść?”
“Dobra.”
Leżała skulona na łóżku, tuląc starą bluzę taty z akademii. Usiadłem obok niej i odgarnąłem jej włosy, tak jak on to robił.
“Będą się ze mnie śmiać, mamo.”
Reklama
„Wiem, że nie jestem tatą” – powiedziałem. „Wiem, że to nie to samo. Ale chciałbym cię zabrać na potańcówkę. Jeśli mi pozwolisz”.
Przez dłuższą chwilę nie odpowiadała.
“Będą się ze mnie śmiać, mamo.”
“Kto to zrobi?”
„Brooke i jej przyjaciółki. Śmieją się z każdego, kto jest inny. Jej tata to jakiś wielki prawnik z centrum. Powiedziała całej klasie, że przylatuje tylko na bal. W zeszłym roku powiedziała to samo, a on nigdy nie przyjechał. Płakała w łazience, a potem przez następny tydzień doprowadziła Sarę do płaczu, bo jej buty były stare”.
Moje serce bolało.
„Jeśli się będą śmiać” – powiedziałem ostrożnie – „i tak zatańczymy. Dla taty”.
Prawda była taka, że nie miałem pojęcia, jak być mężczyzną, którego jej brakowało.
Reklama
Spojrzała na mnie, a jej oczy były tak podobne do oczu jej ojca, że zaparło mi dech w piersiach.
“Naprawdę byś poszedł?”
“Dla ciebie poszedłbym wszędzie, kochanie.”
Mia milczała przez długi czas. Potem skinęła głową, mała i odważna.
„Dobrze, mamo” – wyszeptała. „Chodźmy. Dla taty. Chcę tam być”.
Przyciągnąłem ją do siebie i mocno przytuliłem, przerażony, że poczuje moje serce bijące pod koszulą. Bo prawda była taka, że nie miałem pojęcia, jak być mężczyzną, którego jej brakowało.
Zauważyłem Brooke stojącą ze swoją matką i co kilka sekund zerkającą na drzwi.
Reklama
***
W poranek balu kręciłam włosy Mii, gdy siedziała nieruchomo przed lustrem. Miała na sobie miękką niebieską sukienkę sięgającą jej do kolan. Wpięłam w jej loki małą spinkę i starałam się nie trząść rękami.
„Wyglądasz jak obraz” – szepnęłam.
„Mamo, przestań. Rozpłaczę się i zniszczę sobie eyeliner.”
Zaśmiałam się, bo to był pierwszy śmiech w naszym domu od miesięcy. Wychodząc, wzięłam z kuchennego blatu mały bukiecik różowych goździków, takich samych, jakie Richard zawsze jej kupował.
Szkolna sala gimnastyczna lśniła od światełek i papierowych gwiazdek. Rodzice tłoczyli się przy stole do ponczu, ojcowie poprawiali krawaty, a córki kręciły się w sukienkach.
Przy wejściu dostrzegłem Brooke stojącą z matką, co kilka sekund zerkającą na drzwi. Jej matka co chwila sprawdzała telefon i kręciła głową. Uśmiech Brooke był napięty, niczym struna, która zaraz pęknie.
Reklama
Wtedy zaczął się śmiech.
Przez chwilę reszta wieczoru była cudowna. Robiliśmy zdjęcia na tle tła. Mia ukradła ciasteczko ze stołu z przekąskami i uśmiechnęła się do mnie jak złodziej.
Wtedy DJ pochylił się nad mikrofonem.
„No dobrze, ojcowie i córki, nadszedł moment, na który czekaliśmy. Wyprowadźcie te dziewczyny na parkiet”.
Dziewczynki rzuciły się w stronę ojców. Poczułem, jak dłoń Mii sztywnieje w mojej.
Reklama
Wziąłem ją za rękę i poprowadziłem na środek parkietu. Z głośników popłynęły pierwsze nuty wolnej piosenki, a ja położyłem dłonie na jej ramionach, tak jak widziałem to setki razy u Richarda.
Wtedy zaczął się śmiech.
„O mój Boże, czy ty nie wiesz, jak wygląda mężczyzna?”
“Nie pasujesz tutaj.”
Odwróciłam głowę. Brooke stała przy trybunach z dwiema innymi dziewczynami, zasłaniając usta dłonią, jej oczy były zbyt błyszczące, a głos odrobinę za głośny.
Reklama
“Po co w ogóle miałbyś przychodzić, skoro nie masz z kim tańczyć?”
„To żałosne. Nie pasujesz tu.”
Jej matki nie było już na siłowni. Krzesło obok torebki Brooke stało puste.
Twarz Mii zasępiła się. Bukiet zadrżał jej w dłoni, potem zadrżały jej ramiona, a potem płakała na środku sali gimnastycznej.
Przyciągnąłem ją do piersi. Rodzice wokół nas odwracali wzrok. Jeden z ojców kaszlnął w pięść. Inna matka nagle bardzo zainteresowała się podłogą. Żadna z nich nie odezwała się ani słowem do Brooke.
Dziewczyny wciąż chichotały za jej plecami, a ona kazała nam się przesunąć.
Reklama
Poczułem, jak gorąco rozlewa mi się na twarz, wściekłe, bezradne gorąco.
Zanim zdążyłam zareagować, podbiegła nauczycielka, stukając obcasami zbyt szybko.
„Jennifer, Mia, myślę, że najlepiej będzie, jeśli na chwilę zejdziecie z podłogi”.
“Przepraszam?” warknąłem.
„Żeby uniknąć większej sceny. Mam nadzieję, że rozumiesz.”
Gapiłem się na nią. Dziewczyny wciąż chichotały za jej plecami, a ona kazała nam się przesunąć.
Mia pociągnęła mnie za rękaw. „Mamo, możemy po prostu wrócić do domu? Proszę.”
Każdy z nich szedł prosto na nas.
Reklama
Coś we mnie pękło. Skinąłem głową, uklęknąłem i objąłem jej mokrą twarz dłońmi.
„Przepraszam, kochanie. Przepraszam, że dziś nie byłam wystarczająco dobra”.
„Byłaś, mamo. Byłaś.”
Otarłem jej policzki kciukiem. Podniosłem kwiaty, które upuściła. Wyprostowałem się, by poprowadzić ją do drzwi, pokonany, z sercem gdzieś na podłodze sali gimnastycznej za nami.
Wtedy ciężkie drzwi siłowni otworzyły się z przeciągłym jękiem.
Pięciu umundurowanych policjantów weszło do środka, stąpając pewnie po wypolerowanym drewnie. Jeden z nich niósł bukiet różowych goździków, a wszyscy szli prosto w naszym kierunku.
Przyciągnąłem Mię bliżej, pewien, że stało się coś strasznego.
