Siedziałem w samochodzie, wpatrując się w wejście do parku, z przerażeniem myślą o nadchodzącym weekendzie z rodziną. Każda świąteczna wizyta wyglądała tak samo: subtelne spojrzenia mamy, pełne nadziei uśmiechy taty i niekończący się grad pytań.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Kiedy bierzesz ślub? Poznałaś już kogoś?
To było wyczerpujące i sama myśl o kolejnej rundzie przekraczała moje siły.
Nagle mój wzrok padł na mężczyznę siedzącego samotnie na ławce, skulonego w podartym płaszczu. Wyglądał na wyczerpanego, jakby życie zesłało mu więcej niż mu się należało. Jego smutne oczy i głębokie zmarszczki na twarzy wciąż sprawiały, że wyglądał na przystojnego mężczyznę. Wtedy mnie olśniło. Szalony pomysł!
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
„Czy mógłby zostać moim narzeczonym na weekend?” – mruknęłam do siebie.
To było szalone, ale mogło zadziałać. Wszystko, żeby tylko rodzina dała mi spokój. Wysiadłem z samochodu i podszedłem do niego. Spojrzał w górę, a my spojrzeliśmy na siebie.
„Hej” – zaczęłam, czując się niezręcznie. „Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale… czy zechciałbyś udawać mojego narzeczonego? Tylko na weekend. W zamian mogę zaoferować ci ciepłe miejsce do spania, nowe ubrania i pyszny posiłek”.
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Przez chwilę milczał. Jego wzrok zatrzymał się na mnie, jakby próbował zrozumieć, dlaczego ktoś taki jak ja złożył mi taką propozycję. Potem, ku mojemu zaskoczeniu, powoli skinął głową.
„Okej” – powiedział cicho.
Byłem zszokowany, jak łatwo się zgodził. Bez pytań. Bez wahania. To mnie trochę zdenerwowało. Ale w tamtym momencie było mi to obojętne.
„Świetnie” – powiedziałem. „Przygotujmy cię na weekend”.
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
***
Po powrocie do domu wręczyłem nieznajomemu ubrania należące do mojego byłego. Jego rzeczy wciąż były w mojej szafie i szczerze mówiąc, nie wyobrażałem sobie lepszego ich wykorzystania.
„Proszę, te powinny pasować” – powiedziałem, podając czystą koszulę i dżinsy. „Możesz wziąć prysznic, jeśli chcesz. Zrobię nam kolację”.
„No cóż, dziękuję” – powiedział z lekkim uśmiechem. „Prysznic brzmi wspaniale”.
Reklama
Gdy skierował się do łazienki, ja zajęłam się krojeniem warzyw, starając się jednocześnie ignorować narastające we mnie zdenerwowanie.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Dzielę dom z obcym… Mia, co ty robisz? Nadal nie znasz jego imienia!
Kiedy nieznajomy wyszedł z łazienki, usłyszałem skrzypnięcie drzwi i odwróciłem się. Stał tam z ręcznikiem przewieszonym przez ramię, z wciąż wilgotnymi włosami i ku mojemu zaskoczeniu wyglądał zupełnie inaczej.
Reklama
„Cóż, to był najlepszy prysznic, jaki brałem od lat” – zażartował.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Niezręczność, którą czułam wcześniej, zniknęła w mgnieniu oka.
„Cieszę się. Mam nadzieję, że kolacja będzie równie dobra.”
Spojrzał na stół, mierząc wzrokiem talerze, które rozstawiłem. „Pachnie niesamowicie. A tak przy okazji, jestem Christopher”. Uśmiechnął się do mnie, siadając przy stole.
Czując się trochę zawstydzona, odpowiedziałam tylko: „Mia”.
Reklama
Kiedy usiedliśmy do jedzenia, wziął pierwszy kęs i skinął głową. „Idealne. Dawno nie jadłem domowego posiłku”.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Przez chwilę jedliśmy w przyjemnej ciszy, a potem rozmowa zaczęła płynąć naturalnie.
„No więc” – powiedziałem, przerywając ciszę. „Masz jakieś ulubione filmy albo książki?”
Zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział. „Zawsze uwielbiałem stare westerny. A książki? Pewnie „Starego człowieka i morze”. Proste, ale ma w sobie coś wyjątkowego”.
Reklama
„Naprawdę? Hemingway? Nie zgadłbym” – powiedziałem, lekko zaskoczony. „Myślałem, że wybierzesz coś mroczniejszego”.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Zachichotał. „Nie mylisz się, ale czasami proste historie uderzają najmocniej”.
“Rozumiem.”
Resztę wieczoru spędziliśmy rozmawiając na różne tematy, które nas rozśmieszały. Miał ironiczne poczucie humoru, które mnie zaskoczyło, i pod koniec kolacji czułam się w jego towarzystwie zaskakująco swobodnie.
Reklama
Późnym wieczorem wróciłem do kuchni, żeby napić się wody przed snem. Zauważyłem, że naczynia zostały już umyte i równo ułożone przy zlewie.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
„Zmywałeś… naczynia?” – zapytałam Christophera, zerkając zza rogu.
„Wydawało mi się, że to najmniej, co mogłem zrobić”.
Uśmiechnęłam się, szczerze wzruszona tym gestem. „Dziękuję”.
“Bez problemu.”
Reklama
Dobranoc, Christopherze.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
***
Następnego dnia wszystko potoczyło się błyskawicznie. Został nam jeden dzień przed weekendem z rodziną, a wciąż było tyle do zrobienia.
Najpierw poszliśmy do salonu fryzjerskiego. Podczas gdy stylista pracował, Christopher siedział cicho, pozwalając, by metamorfoza zaszła. Z zachwytem patrzyłam, jak jego kudłate włosy zostają przycięte do czegoś schludnego i wypolerowanego.
„To dziwne uczucie” – mruknął, patrząc na swoje odbicie w lustrze.
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
„Dobre dziwne czy złe dziwne?” – zażartowałem.
„Zdecydowanie dobrze” – powiedział z uśmieszkiem.
Kiedy poszliśmy do sklepu wybrać nowe ubrania, zaczął wyglądać jak zupełnie inna osoba.
***
Świąteczna kolacja zaczęła się całkiem nieźle. Moi rodzice byli zachwyceni widokiem Christophera, a ja niemal czułem dumę mamy, gdy spojrzała na mnie, w końcu uciszając swoje zwyczajowe pytania o moje życie osobiste.
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Christopher odegrał swoją rolę perfekcyjnie – uprzejmy, uważny, a nawet czarujący, kiedy mówił. Zacząłem się odprężać, myśląc, że może mój szalony plan zadziałał.
„Christopher, prawda?” zapytała mama, uśmiechając się promiennie. „Wyglądasz tak znajomo. Widziałam cię gdzieś wcześniej? Może w telewizji?”
Zaśmiała się lekko, jakby powiedziała niewinny żart.
Christopher uprzejmie pokręcił głową. „Nie, nie sądzę. Może po prostu mam taką twarz”.
Reklama
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Mój ojciec parsknął śmiechem, wyraźnie rozbawiony żartobliwym tonem matki. „No cóż, skoro jesteś w telewizji, muszę zacząć uważniej się przyglądać”.
„Więc, Christopherze” – kontynuowała mama – „co robiłeś, zanim poznałeś Mię? Biznes, tak?”
Christopher zamilkł, spoglądając na moją matkę odrobinę za długo, zanim odpowiedział.
„Tak, w interesach” – powiedział cicho, ale w jego głosie było coś innego. „Ale wszystko zmieniło się dla mnie jakieś pięć lat temu”.
Reklama
